سازمان عفو بین الملل تخریب خاوران را محكوم كرد و خواستار اعزام گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل براى بازدید از این محل شد. این سازمان از رژیم تهران خواست تخریب خاوران را متوقف كند.

عفو بین الملل با انتشار اطلاعیه ای اعلام کرد خاوران باید براى تحقیقات مستقل در باره قتل عام زندانیان سیاسی در سال 1988 میلادی حفظ شود، اما مقامات رژیم تهران می خواهند با تخریب این مکان، شواهد و اسنادی را که ممکن است در تحقیقات مستقل بکار رود، از بین ببرند

فعالان حقوق بشر در ایران

منصور اسانلو فعال سرشناس کارگری که در حال گذراندن ایام محکومیت پنج ساله خود است ، از چندی پیش به صورت غیرقانونی به زندان امنیتی رجایی شهر کرج که مختص نگهداری زندانیان خطرناک است تبعید گردیده است. وی در طی نامه ای به ریاست قوه قضائیه ضمن غیرقانونی خواند تبعید خود خواستار پایان دادن به آن شده است.

متن نامه آقای اسانلو در ذیل می آید.

ریاست محترم قوه قضائیه جناب آقای شاهرودی

با سلام، احتراماً باستحضار می رسانم که اینجانب منصور اسانلو فرزند باقر ، پرسنلی شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه از اوایل مرداد ما 1387 بدون هیچ حکم قضایی و بدون تشکیل جلسه شورای داخلی زندان و بدون آنکه در حکم یا دادنامه ای اشاره به تبعید به شهرستان کرج رجایی شهر شده باشد از زندان اوین به زندان رجایی شهر یعنی ازتهران به کرج تبعید شده ام که بر خلاف مفاد آئین نامه های اجرایی و مقررات داخلی زندانهاست ، لذا با توجه به آنکه بیش از پنج ماه است که به زندان رجایی شهر تبعید غیرقانونی شده ام ، درخواست رسیدگی و بازگشت به زندان اوین را دارم .

با احترام ، منصور اسانلو
زندان رجایی شهر کرج

سازمان آزادی زن روز شنبه 7 مارس یک کنفرانس یک روزه با تم: "نقش مخرب مذهب در زندگی و بر حقوق زنان؛ چرا سکولاریسم اساسی است؟" در شهر گوتنبرگ، سوئد سازمان میدهد. در این کنفرانس فعالین و محقیقین حقوق زن از خاورمیانه و اورپا گرد می آیند تا تاثیر رشد جنبش های مذهبی در دو دهه اخیر بر زندگی زنان را مورد بررسی قرار دهند. مذهب کاتولیک، کلیسای ارتدوکس، مذهب یهود، اسلام و جنبش اسلام سیاسی مورد بررسی قرار می گیرد. 

این کنفرانس توسط سازمان های حقوق زن و سکولاریست زیر مورد حمایت قرار گرفته است:

ابتکار فمینیستی اروپا برای یک اروپای آلترناتیو
زنان برای صلح - سوئد
شبکه علیه جنایات ناموسی
مرکز برای تحقیق
 

سخنزانانی که تاکنون شرکت شان تائید شده است:

هما ارجمند   هماهنگ کننده کمپین علیه دادگاه های شریعه

هوگو استرلا   سکولاریست، مسئول بخش اروپای CFI

سواد بابا آیسا عضو کمیته هماهنگ کننده ابتکار فمینیستی اروپا- فرانسه/الجزایر

جولی بیندل   ژورنالیست و فعال حقوق زن و مبارزه علیه فحشاء- انگلستان

مالینه بوسک   فعال سکولاریست و مدافع حقوق زن- دانمارک

سوسن تامپیه ری  نویسنده، مدافع حقوق زن، آرژانتین

فرانسس رادای مدیر انجمن برای آزادی علم، مذهب و فرهنگ، استاد دانشگاه اورشلیم، اسرائیل

سابینه سامون رئیس سازمان همبستگی زنان، فرانسه

بث سیه سیلسکی  فعال سکولاریست و مدافع حقوق زن- رومانی

نینا سانکاری معاون سازمان سکولار راسیونالیست، عضو کمیته هماهنگ کننده ابتکار فمینیستی- لهستان

لیزا سروش فعال حقوق زن، افغانستان

کارولین فورس سازمان اندیشه آزاد، نویسنده و ژورنالیست سکولار، مدافع حقوق زن- فرانسه

پروین کابلی   مسئول سازمان میخک سفید

آذر ماجدی   رئیس سازمان آزادی زن

کریم نوری   شبکه مردان علیه خشونت ناموسی- سوئد

لیلا نافع همارنه   مدیر پروژه در سازمان زنان عرب، اردن

خانم لطیف   مدیر مرکز زنان آسودا، سلیمانیه، کردستان عراق

لیلیان هالس-فرنچ  رئیس ابتکار فمینیستی اروپا- فرانسه

ماریا هاگبری   هماهنگ کننده کمپین بین المللی علیه خشونت ناموسی –سوئد

مریم کوشا  گرداننده و مدراتور- سردبیر نشریه انگلیسی زبان سازمان آزادی زن

بوتینا کانان خوری،  فیلم ساز از فلسطین که برای نمایش یکی از فیلم هایش به کنفرانس میاید.

از علاقمندان شرکت در کنفرانس خواهشمندیم که با ما تماس بگیرند. اطلاعات دقیقتر در آینده از طریق نشریه آزادی زن و وب سایت سازمان به اطلاع عموم خواهد رسید.

:

www.azadizan.net

Majedi.azar@gmail.com

 +44 (0)7886973423  آذر ماجدی

wlmedusahuset@gmail.com

 +46(0)737262622 شهلا نوری

www.womensliberation.net/
 

سازمان آزادی زن

بنابه گزارشات رسیده از بند 209 زندان اوین،روز جمعه 27 دی ماه در حدود 18 نفر از خانم هایی که قصد دیدار با فرزندانشان را دشتند در فرودگاه مهر آباد تهران دستگیر و به سلولهای انفرادی بند 209 زندان اوین منتقل شدند.

خانم های که دیروز در فرودگاه مهرآباد تهران دستگیر شدند قصد داشتند برای دیدن فرزندانشان به قرارگاه اشرف در عراق مسافرت نمایند. آنها با گرفتن ویزا و از قبل با رزرف و گرفتن بلیط و به صورت قانونی قصد پرواز را داشتند که در آخرین لحظات با یورش وحشیانه مامورین وزارت اطلاعات دستگیر و به بند 209 منتقل شدند. آنها در حین انتقال بنابه گفته شاهدان عینی مورد ضرب وشتم و اهانت مامورین وزارت اطلاعات قرار گرفتند.

سنین خانم هایی که دیروز دستگیر شدند بین 55 تا 80 سال می باشد. در میان دستگیر شدگان دیروز خانم کبری بنازاده امیر خیزی 56 ساله و مادرشان که 84 ساله می باشد دیده می شود.در حال حاضر 2 فرزند خانواده بنازاده بنام های حمید و اصغر بنازاده امیرخیزی در زندان گوهردشت کرج که بیش از یک سال است زندانی هستند آنها به بدلیل دیدن فرزندانشان در قرارگاه اشرف به 2 سال زندان محکوم شده اند و همچنین عروس این خانواده خانم شهلا زرین فر 50 ساله به خاطر دیدار با فرزندش در آنجا دستگیر و محکوم به یک سال زندان و تبعید به زندان گوهردشت شد او اخیرا محکومیتش به پایان رسید و آزاد گردید.

مامورین وزارت اطلاعات بعد از دستگیری به منازل آنها یورش بردند و منازل آنها را مورد بازرسی قرار دادند و اقدام به ایجاد رعب و وحشت علیه کودکان خردسالان و سالمندان نمودند . آنها تمامی اعضای خانواده ها را در گوشه ای جمع کرده بودند و چندین نفر از مامورین وزارت اطلاعات سلاح خود را به سوی آنه نشانه رفته بودند و آنها حق هیچگونه حرکتی را نداشتند و حتی کودکان را مورد تهدید با اسلحه قرار میدادند.آنها در حین بازرسی باعث تخریب وسائل منازل و بردن مقدار زیادی از وسائل شخصی خانواده ها شدند.

از زمان دستگیری تا به حال هیچگونه خبری از وضعیت و شرایط آنها در دست نیست و خانواده های آنها در نگرانی شدیدی بسر می برند.

اقدام دیروز وزارت اطلاعات علیه مادران سالمندی که به صرف قصد دیدن فرزندانشان دستگیر و به سلولهای انفرادی منتقل شدند نقض حقوق اولیه هر انسان می باشد که سلب شده و مورد تعرض قرار گرفته است. حقوق اولیه ای مانند دیدن عزیزانشان در هر کجا و به هر دلیل که اقامت گزدیده اند.

در سالهای اخیر تعداد زیادی از مادران و پدران پیری که به صرف دیدن فرزندانشان در قرارگاه اشرف دستگیر و به حبسهای طولانی محکوم شدند. از جمله آنها : عباس عسکریزاده، جواد علیقلی،زهرا علیقلی که به دلیل بیماری در حال درمان پزشکی می باشند و همچنین خانم زهرا اسد پور گرجی و فرزندش فاطمه جوشن،خانم شهلا زرین فر،حمید بنازاده امیرخیزی،اصغر بنازاده امیرخیزی، شیر محمد رضائی ،هود یازرلو و چندین نفر دیگر می باشند.

متاسفانه رادیوهای و تلویزیونهای فارسی زبان دولتهای غربی در انتشار اخبار نقض حقوق بشری در ایران به صورت دوگانه و خودی و غیر خودی برخورد می کنند .زندانیان سیاسی که بخاطر تبعیض و نابرابری و دیکتاتوری در زندان بسر می برند واز آنها نام برده می شود را شدید ناراحت کرده که اینگونه تبعیض خبری شدید در مورد سایر هم بندیانشان در این رسانه ها وجود دارد این مسئله را در برنامه های تفسیر خبر و زن روز صدای امریکا کاملا عیان است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، دستگیری مادران سالمندی که به صرف دیدار داشتن با فرزندانشان که از حقوق اولیه هر انسان است را محکوم می کند. و از کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد و سایر سازمانهای حقوق بشری جهان که حفظ و حراست حقوق اولیه انسانها از وظائف اولیه آنها است خواستار اقدامات عملی برای آزادی فوری و بی قید وشرط آنها است.

28 دی ماه برابر با 17 ژانویه 2009

در نخستین هفته دی ماه، سه مرد در بهشت رضا، گورستان شهر مذهبی مشهد به جرم زنای محصنه سنگسار شدند. یکی از آنها، به نام محمود، تبعه افغانستان، توانست در حالی که به شدت زخمی شده بود از گودال سنگسار نجات یابد اما دو نفر دیگر که یکی از آنها هوشنگ خداده نام داشت و هویت دیگری هنوز معلوم نیست، براثر ضربات سنگ و جراحات ناشی از آن جان سپردند. پس از سنگسار جعفر کیانی، در خرداد ۸۶ و سنگسار محبوبه، م و عباس، ح در اردیبهشت ۸۵، این جدید ترین مورد گزارش شده اجرای حکم رجم است.

قوه قضاییه ایران در سه سال گذشته همواره اعلام کرده که اگرچه مجازات سنگسار از قوانین ایران حذف نشده اما بنا به دستور رییس قوه قضاییه، احکام رجم اجرا نمی شوند؛ با این همه، اجرای حداقل شش سنگسار در سه سال گذشته نشان می دهد تا زمانی که این مجازات در قانون وجود دارد چنین گفته هایی از هیچ ارزش عملی برخوردار نیستند.

در حالی که پس از مصاحبه مطبوعانی وکلای زنان محکوم به سنگسار در تیرماه امسال، علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوه قضاییه در مرداد ماه  اعلام کرد احکام سنگسار چهار زن (لیلا، ق، آذر و زهره کبیری و شمامه (ملک) قربانی) تبدیل به شلاق و حبس شده است، آذر و زهره کبیری هنوز در زندان هستند و قرار است یک بار دیگر دوشنبه این هفته، ۲۳ دی ماه محاکمه شوند. همچنین در حال حاضر حداقل ده نفر دیگر در زندانهای مختلف کشور با خطر قطعی سنگسار مواجه هستند.

۱.    کبری نجار، زندان رجایی شهر کرج

۲.    ایران الف.، زندان سپیدار اهواز

۳.    خیریه و.، زندان سپیدار اهواز

۴.    اشرف کلهری، زندان اوین تهران

۵.    عبدالله فریور، زندان ساری

۶.    گیلان محمدی، زندان مرکزی اصفهان

۷.    غلامعلی اسکندری، زندان مرکزی اصفهان

۸.    افسانه، ر، زندان عادل آباد شیراز

۹.    م. خ، زن، زندان وکیل آباد مشهد

۱۰.    ؟ ه.، زن، زندان وکیل آباد مشهد

همچنین در لایحه مجازات اسلامی که در حال حاضر در مجلس شورای اسلامی در حال بررسی است، زنای محصنه همچنان جرم و مجازات آن سنگسار است. تنها تفاوتی که این لایحه با قانون فعلی دارد این است که بر اساس آن “هرگاه اجرای حد رجم مفسده داشته باشد، با پیشنهاد دادستان مجری حکم و تأیید رئیس قوه قضاییه در صورتی که موجب حد با بینه شرعی اثبات شده باشد، رجم تبدیل به قتل می‌شود و در غیر این صورت تبدیل به صد ضربه شلاق می شود.”

تصویب لایحه مجازات اسلامی در مجلس می تواند به روند رو افرایش اجرای سنگسارها تداوم بخشد؛ زیرا شرطی که در قانون مجازات اسلامی برای تبدیل سنگسار به مجازات های دیگر گذاشته است ایجاد “مفسده” و به معنی دیگر مخالفت افکار عمومی و عرف اجتماعی با مجازات سنگسار است و در صورتی که افکار عمومی از وقوع سنگسار مطلع نشود و به آن اعتراضی نکند ، اجرای مجازات سنگسار در مورد محکومین بلامانع خواهد شد.

لازم به یادآوری است در مرداد ۸۵، پس از قطعی شدن وقوع سنگسار دو نفر در مشهد و نیز انتشار خبر سنگسار قریب الوقوع اشرف کلهری در زندان اوین، کمپین قانون بی سنگسار با هدف حذف مجازات سنگسار از قوانین آغاز شد. در طول فعالیت این کمپین، عمدتا با همکاری وکلای عضو شبکه وکلای داوطلب، هشت زن و یک مرد به نامهای حاجیه اسماعیلوند، پریسا الف، نجف الف، زهرا رضایی، صغری مولایی، مکرمه ابراهیمی، شمامه (ملک) قربانی، آذر کبیری، زهره کبیری و لیلا، ق از مجازات سنگسار نجات یافتند و اجرای سنگسار یک زن، اشرف کلهری، متوقف شده است.

“کمپین قانون بی سنگسار”، ضمن ابراز نگرانی شدید از شدت گرفتن مجازات سنگسار و افزایش مجازات های اعدام در ماه های اخیر که نشانه ای از تسلط سیاست های بنیادگرایانه در رویه های قضایی است، از همه مردم دعوت می کند که همچنان اعتراض خود را نسبت به مجازات غیر انسانی سنگسار ادامه داده و از مسئولان جمهوری اسلامی بخواهند تا به تداوم این مجازات خاتمه دهند.

دوشنبه: محاکمه مجدد زهره و آذر کبیری، محکومان به سنگسار 

میدان زنان: با ارجاع پرونده زهره و آذر کبیری، دو خواهر محکوم به سنگسار به شعبه ۷۷ دادگاه کیفری استان تهران، روز دوشنبه جلسه محاکمه مجدد آنها برگزار خواهد شد.

جبار صولتی، وکیل این دو خواهر که در زندان رجایی شهر زندانی هستند ضمن اعلام این خبر به “میدان زنان” یادآوری کرد: پس از اینکه سخنگوی قوه قضاییه در مرداد ماه گذشته اعلام کرد احکام سنگسار چهار نفر تبدیل شده است، با پیگیری های بعدی متوجه شدم رای رجم در پرونده موکلینم نقض شده و پرونده برای محاکمه مجدد به شعبه هم عرض، یعنی شعبه ۷۷ دادگاه کیفری استان ارجاع شده که روز دوشنبه صبح به اتهام زنای محصنه موکلینم رسیدگی می کند.

گفتنی است آذر و زهره کبیری،  دو خواهر جوان ساکن محله خادم آباد، در حاشیه‌ی شهریار - نزدیک کرج- بوده اندکه  با ‏شکایت شوهر یکی از آنها، در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۸۵ بازداشت می‌شوند. یک ماه پس از آن، این دو زن ‏دادگاهی می‌شوند. بنا به حکم دادگاه،به تحمل  ۹۹ ضربه شلاق محکوم می شوند. اما دوباره شش ماه بعد برای پرونده مختومه این دو نفر دادگاه جدیدی تشکیل و در کمال ناباوری حکم سنگسار صادر می شود.

زهره کبیری که در دانشگاه تاریخ خوانده است در گفت و گویی از شرایط دشوار زندگی و خشونتی که همسرش بر او اعمال می کرده سخن گفته است. او گفته فیلمی که شوهرش به استناد آن به دادگاه شکایت کرده، ساختگی است. زهره همچنین از اقرار به زنا تحت شکنجه شدید گفته است. گفت و گوی مفصل با زهره کبیری را اینجا بخوانید.

میدان زنان

بار دیگر دانشگاه این آخرین سنگر آزادی آماج یورش های ضد انسانی و آزادی ستیز تاریک اندیشان حاکم قرارگرفت.درشرایطی که بوق های تبلیغاتی حکومت عوام فریبانه داد یاری ازمظلومین درفلسطین سرمی دهند چگونه است که درمیهن ما ایران حقوق ابتدایی دانشجویان که اظهار نظر و سخن گفتن ازحق تعیین سرنوشت و انتقاد ازسیاست های ناصحیح حکومت است زیر چکمه های نظامیان وغل وزنجیرامنیتی ها پایمال می گردد. آیا سلب حق سخن ازدانشجوی ایرانی نشانگرآن نیست که ادعای حمایت ازستم دیدگان دیگرملتهای جهان فریبی بیش نیست و حاکمیت بجای اصلاح رویکردهای ناصحیح خود درصدد فرافکنی ومنحرف کردن اذهان عمومی به خارج ازمرزهاست. درکشوری که دانشجویانش محق نباشند تا سالی یک روز آن هم درروزی که به نام دانشجو است آزادانه اظهارنظرکنند چگونه می توان باورداشت که حاکمیت برای دفاع ازحقوق انسانی دردیگرسرزمین ها شب ازروزنمی شناسد.درصورتی که بیشترین توان خود دردانشگاه های ایران را صرف انحلال انجمن های دانشجویی ، ایجاد انجمن های دولت ساخته ، سرکوبی تظاهرات دانشجویان وبازداشت ها و احضارهای پیاپی و محرومیت فرزندان ایران از ادامه تحصیل آنان می نماید.
جبهه متحد دانشجویی احضار 37 دانشجوی دانشگاه شیراز به کمیته انضباطی این دانشگاه و صدور احکام ناعادلانه که منجر به محرومیت از تحصیل 18 تن ازآنان شده و احضاروبازداشت 14 دانشجو به نام های لقمان قديري گل تپه، عبد الجليل رضايي، كاظم رضايي ، محسن زرين كمر، سعیدخلعتبری، عباس رحمتی، آرش روستایی، هادی الم لی، عنایت تقوی، احمد کهنسال، اسماعیل جلیل وند، حمداله نامجو، آلما رنجبر و محبوبه خادمی که جرم همه آنان ابرازنظروبیان اندیشه بود را محکوم نموده و خواهان لغو فوری احکام صادره وآزادی دانشجویان دربند می باشد.
ما همچنین حمایت خود ازتدوام تلاش دانشجویان دانشگاه شیراز برای احقاق حقوق شان را اعلام نموده وازدانشجویان دانشگاههای کشورمی خواهیم تا به نشانه اعتراض به اجحافات دامنه دارحکومت وهمبستگی با دانشجویان دانشگاه شیراز مادامی که حکومت ازبرآوردن مطالبات فعالان دانشجویی دانشگاه شیرازدریع می نماید امتحانات پایان ترم تحصیلی را به حالت تعلیق درآورند.

زنده باد آزادی- گسسته باد زنجیراستبداد
برقرارباد دمکراسی
بیستم دیماه هشتاد وهفت
جبهه متحد دانشجویی

در تاریخ ١٧ دی ماه ژان فرانسوا ژولیارد دبیر اول گزارشگران بدون مرز با ارسال نامه‌ای خطاب به نخست وزیر جمهوری چک ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا نسبت به وخیم شدن وضعیت حقوق بشر در ایران هشدار داد. در این نامه از رییس دوره ای اتحادیه اروپا خواسته شده است که همه تلاش خود را برای آزادی ١١ وب‌نگار و روزنامه نگار ایرانی بکار گیرد.
ژان فرانسوا ژولیارد دبیر اول گزارشگران بدون مرز با ارسال نامه‌ای خطاب به نخست وزیر جمهوری چک ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا نسبت به وخیم شدن وضعیت حقوق بشر در ایران هشدار داد. در این نامه از رییس دوره ای اتحادیه اروپا خواسته شده است که همه تلاش خود را برای آزادی ١١ وب‌نگار و روزنامه نگار ایرانی بکار گیرد.
در این نامه تاکید شده است که "در سال ٢٠٠٨ ایران بازهم از جمله سرکوبگرترین کشورهای خاورمیانه برای روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران بود که همچنان قربانی آزار و تهدید بدون توقف حاکمیت هستند. هم اکنون ٥ وب‌نگار و ٦ روزنامه نگار برای انتشار نوشته هایشان در زندان بسر می‌برند. از اول دی ماه نیز تهاجم و تهدید مدافعان حقوق بشر آغاز و همچنان ادامه دارد."
" ما بارها از مسئولان جمهوری اسلامی خواهان ازادی این زندانیان عقیدتی و اجازه دادن به وکلای آنها برای انجام وظایف شان شده ایم. امروز در برابر سکوت مقامات جمهوری اسلامی از شما می‌خواهیم که از موقعیت خود استفاده و در مذاکرات با مسئولان ایران موارد زیر را به آنها گوشزد کنید
در روزهای اخیر تظاهرات بسیجیان سازماندهی شده از سوی سپاه پاسداران برای محکوم کردن حملات اسرائیل به غزه در تهران همچنان ادامه دارد. روز ١٢ دی ماه بیش از صدتن از این بسیحیان در مقابل منزل شیرین عبادی تجمع و علیه وی و کانون مدافعان حقوق بشر شعار دادند. در تاریخ اول دی ماه دفتر کانون مدافعان حقوق بشر به بهانه نداشتن پروانه فعالیت از سوی ماموران امنیتی بسته شد، در تاریخ ٩ دی ماه ماموران امنیتی به نام بازرسان مالیاتی به دفتر وکالت شیرین عبادی حمله و بر خلاف قوانین ملی و بین الملی اسناد و پرونده های موکلین وی را ضبط کردند. سازمان های جهانی مدافع حقوق بشر،اتحادیه اروپا ، امریکا و کانادا و دبیر کل سازمان ملل تعرض به شیرین عبادی و همکارانش را محکوم کرده اند.
در بخشی از این نامه گزارشگران بدون مرز به تفصیل در باره وضعیت وب‌نگاران زندانی حسین درخشان، داوود آزادفر، اسماعیل جعفری، مجتبی لطفی و وب‌نگارفمینیست شهناز غلامی توضیح داده است. این زندانیان که برخی از آنها در وضعیت نابسامان جسمی بسر می‌برند به جبس‌هایی از چهار تا سه سال زندان محکوم شده اند. گزارشگران بدون مرز از محل بازداشت و سرنوشت حسین درخشان و داود آزادفر بی اطلاع است.
در این نامه انجمن جهانی مدافع آزادی بیان و مطبوعات با تاکید بر توقیف ٣٠ نشریه در سال ٢٠٠٨ در ایران خواهان آزادی ٦ روزنامه نگار زندانی در ایران شده است.
بهمن توتونچی روزنامه‌نگار هفته‌نامه توقیف شده‌ی کرفتو در تاریخ ٢٨ آبان از سوی ماموران وزارت اطلاعات در منزلش بازداشت شد. در طی سال گذشته این روزنامه‌نگار از سوی مقامات قضایی – امنیتی بارها مورد تهدید قرار گرفته بود. کاوه جوانمرد همکار دیگری نشریه کرفتو و دیگر نشریات محلی کردستان از تاریخ روز ٢٦ آذر ماه ١٣٨٦ در سنندج دستگير شده است، وی در تاريخ ٢٧ ارديبهشت ماه سال جاری از سوی شعبه شش دادگاه سنندج و در پشت درهای بسته به دو سال زندان محکوم شد. این روزنامه نگار برای طی کردن مدت محکومیت خود به زندان مراغه تبعید شده است.
محمد صدیق کبودوند در تاريخ ١٠ تير ماه ١٣٨٦ بازداشت و به زندان اوین انتقال یافت. مدت پنج ماه در سلول های انفرادی بند ٢٠٩ و ٢٤٠ زندان اوين نگاهداری شد و از سوی مقامات امنيتي برای انحلال "سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان" و پذيرش " انتشار گزارش‌هایی نادرست" از سوی اين سازمان، شديدا تحت فشارهای روحی و جسمي قرار داشت. در تاريخ ٣٠ ارديبهشت ماه در زندان اوين، دچار سکته خفيف مغزی شد. در تاریخ ٢ آبان ماه دادگاه تجدید نظر استان تهران حکم یازده سال زندان محمد صدیق کبودوند را تایید کرد. این حکم در دوم تیر ماه از سوی شعبه ١٥ دادگاه انقلاب تهران به اتهام تشکیل "سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان" و " تبلیغ علیه نظام" صادر شده بود. محمدصدیق کبودوند در شبانگاه ٢٧ آذر ماه مجددا قربانی نارسایی قلبی و به درمانگاه زندان انتقال داده می شود. به گفته همسرش بعد از معاینات در درمانگاه پزشکان درمانگاه توصیه به انتقال وی به بیمارستانی در خارج از زندان می‌کنند. مقامات قضایی – امنيتی با مرخصی این روزنامه نگار علیرغم وضعیت جسمی اش " به بهانه سپری نکردن سه سال از مدت محکومیت خود"مخالفت می کنند.
مسعود کردپور در تاریخ ٢٤ مهرماه از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب مهاباد به یک سال زندان محکوم شد. این روزنامه نگار در تاریخ ١٧ مرداد ماه در شهر بوکان از سوی ماموران وزارت اطلاعات بازداشت و بعد از ٢١ روز بازداشت و سلول انفرادی در زندان های اطلاعات و مرکزی بوکان به زندان مهاباد انتقال یافت. در تاریخ ٣١ شهریور از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی مهاباد به "تبليغ عليه نظام از طريق مصاحبه و گفتگو با رسانه هاي بيگانه " محاکمه شده بود. بنا بر اظهارات خانواده وی حکم زندان این روزنامه نگار از سوی دادگاه تجدید نظر تایید شده است.
محمدحسن فلاحیه‌زاده خبرنگارتلويزيون العالم، شبکه عرب زبان راديو تلويزيون دولتي ايران، و همکار بسیاری از رسانه‌های عرب از جمله روزنامه المستقبل، رادیو دوبی، و تلویزیون ابوظبی، از آذرماه ١٣٨٥ در زندان بسر مي برد. در تاريخ ۹ ارديبهشت ١٣٨٦ از سوی دادگاه انقلاب اسلامي تهران در پشت درهای بسته به اتهام " جاسوسي" محاکمه و به سه سال زندان و پرداخت جریمه سنگین مالی دو برابر دستمزدش دریافتی از رسانه‌ها محکوم شد. وی هم اکنون در بند ٣٥٠ زندان اوین زندانی است محمد حسن فلاحیه‌زاده در اعتراض به وضعیت بازداشت خود در تاریخ ١٤ مهرماه دست اعتصاب غذا زد، این روزنامه نگار به بیماری تلاسمی مبتلا است و در شرایط نامناسب بازداشت به شکل جدی سلامت او را تهدید می کند.
عدنان حسن پور روزنامه نگار هفته نامه ئاسو در تاريخ ٥ بهمن ماه ١٣٨٥ دستگير و در تاريخ ٢٢ خرداد در دادگاهي غير علني به اتهام "اقدام عليه امنيت ملي"، " جاسوسي" و "محاربه" محاکمه و به اعدام محکوم شد. ديوان عالي کشور در تاريخ ٣٠ مهر ماه حکم اعدام عدنان حسن پور را تائيد کرد. که مجددا با درخواست اعاده دادرسی از سوی وکلا در تاریخ ١٩ مرداد ماه دیوان عالی کشور این حکم اعدام را لغو کرد. وی هم اکنون در زندان مرکزی سنندج زندانی و در انتظار رای دادگاه سنندج است

به همه انسانهای آزادی خواه، همه سازمانهای مدافع حقوق انسان و سازمانها و احزاب بشر دوست

 قبل از هر چیز از همه شما که تا کنون آه های این داغ دیدگان را شنیده اید سپاسگذاریم.

۱۲ ماه است که  فرهاد در زندان است ، این فرزند ستم دیده ما که به خاطر امرار معاش  سختی های بسیار بزرگ و خطرات زیادی را همیشه تحمل میکرد، کسی که برای آزادی فرزندان ستم دیدگان از اینجا به شهرهای مختلف میرفت و بختیار و ژیلا ها را مورد حمایت قرار میداد، اکنون در شرایط و وضعیتی در زندان حکومت اسلامی قرار دارد  که هر روز و هر ساعت از شنیدن وضعیتی که دارد، مرگ را آرزو میکنیم.

ما میخواهیم بار دیگر صدای اعتراض و نگرانی شدید خود به وضعیت فرزندمان را به گوش شما برسانیم و ستم های بسیاری که بر فرزند ما رفته است را برای تکان دادن وجدانهای بیدار در این دنیا به شما برسانیم تا به  همگان برسد.

 در طی زندانی شدن فرزندمان

او را در بلاتکلیفی نگاه داشته و در سختترین شرایط شکنجه کرده بطوری که بر اثر این شکنجه ها چنین بار به بیمارستان زندان برده شده و در طی این مدت  دچار انواع بیماری ها از جمله ناراحتی قلبی، چشم، زانوی پای چپ شده است. در این اواخر که به زندان گوهر دشت انتقالش داده بودند و در حالی که بشدت مریض بود یک هفته بدون لباس در سلول انفرادی و در هوای سرد او را نگاه میدارند.  وضعیت جسمی فرهاد بشدت تحلیل رفته و بطور جدی جانش را در خطر قرار داده اند.  ما که دستمان به هیج جایی در این مملکت نمیرسد به شما پناه میاوریم و دست کمک به سوی شما دراز میکنیم، کسانی که میتوانند قلبشان برای انسانیت درد بیاید و وضعیت این پدر و مادر و خانواده درد کشیده را  درک کرده که بیش از این ما را در این ناراحتی و نگرانی تنها نگذارند. اطلاعات رژیم بسیار تلاش میکند که صدای ما به جایی نرسد. منظما خانواده ما را تهدید میکنند و مزاحمت ایجاد میکنند. کمک کنید تا فرزندمان آزاد شود.

بار دیگر از تلاش های انسانی شما کمال تشکر را داریم 

با احترام 

محی الدین و عزیزه حاج میرزایی

سایت رسمی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب

روز 29 ژانویه فراخوان به اعتصاب عمومی از جانب تمامی سندیکاهاي فرانسوی داده شده است . در بخشي از اطلاعیه ای بدین منظور مي خوانیم

بحران اقتصادی و مالی در جهان به شدیدترین شکلي جمعیت حقوق بگیر؛ بیکاران و بازنشستگان را آماج قرار داده است . درحالی که اینان مسبب این بحران نیستند. این  بحران آينده جوانان را به خطر انداخته است و نابرابری و ناثباتی را دامن می زند. برای مقابله با این بحران بايستی اقداماتي عاجل و موثری کرد که ربطي به اقدامات اخیر دولت ندارد. به همین دلیل سندیکاهای 

  تمامی حقوق بگيران ، بیکاران و بازنشستگان بخش های مختلف دولتي و CFDT, CFE-CGC, CFTC, CGT, FO, FSU, SOLIDAIRES, UNSA

خصوصي را به اعتصاب عمومی و تظاهرات وسیع فرا مي خواند 

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

یک بار دیگر رژیم جنایت اسلامی انسان هایی را سنگسار کرد. روز پنجم دیماه سه نفر در شهر مشهد سنگسار شدند. خوشبختانه یکی از این سه تن توانست خود را از گودال بیرون کشد و از مرگ نجات پیدا کند. رژیم اسلامی علیرغم اعتراضات گسترده بین المللی و تلاش‌های فعالان علیه اعدام و سنگسار در سراسر جهان، طی 10 ماه از سال 87 بیش از 350 نفر را اعدام کرده است و طی سال 85 تا 86 سه نفر را در شهر مشهد و قزوین سنگسار نموده است. در پاسخ به فشارهای شدید بین المللی برای لغو حکم سنگسار، جواد لاریجانی با وقاحت کامل اعلام کرد: "حكم سنگسار را اجرا میكنيم خجالت هم نمي كشيم!"

سنگسار یک جنایت ضد بشری و قرون وسطایی است و باید فورا ملغی شود. سازمان آزادی زن با تمام قوا برای لغو این جنایت و لغو حکم اعدام مبارزه میکند و کلیه انسان های آزادیخواه و برابری طلب را فرا میخواند که علیه این جنایت شنیع اعتراض کنند. در حال حاضر تعداد نامعلومی انسان در سیاهچال ها و زندانهای رژیم اسلامی  در انتظار سنگسار عملا به یک مرگ تدریجی محکوم شده اند. باید به اين رفتار وحشيانه و قرون وسطايي رژیم اسلامي پایان داد.

سنگسار ملغی باید گردد!

زنده باد آزادی زن

سازمان آزادی زن

www.azadiza.net

اول ژانویه 2009

در جلسهء بحث و گفت و گو در مورد «سركوب»، در سومين روز از برگزارى «نخستين فستيوال جهانى خشم انسانى»، شركت كنندگان قطعنامه‌اى در دفاع از حقوق كارگران ايران و عليه دستگيرى‌هاى اخير فعالان كارگرى صادر كردند.

در اين همايش ابتدا فعالين ايرانى شركت كننده در اين فستيوال گزارش كوتاهى در مورد سركوب‌هاى اخير كارگران توسط جمهورى اسلامى ارائه نمودند و سپس حضار با صداى خانم منيژهء گازرانى همسر محسن حكيمى از چگونگى دستگيرى بیژن اميرى و محسن حكيمى با خبر شدند. آنگاه قطعنامه‌ء زير در محكوميت جمهورى اسلامى و با خواست آزادى فعالان كارگرى صادر شد.

قطعنامه
ما، گروه‌ها، سازمان‌ها، جمع‌ها، و افراد از كشورهاى مختلف جهان كه در «اولين فستيوال جهانى خشم انسانى» در شهر مكزيكو، در جلسهء بحث و گفت و گو حول «سركوب» حضور داريم، همبستگى خود را با كارگران زن و مردى كه در ايران براى شرايط بهتر كار، حقوق بيشتر، و حق سازماندهى آزادانه مبارزه مى كنند، ابراز مى كنيم.

ما شديداً تعقيب فعالین جنبش كارگرى مستقل توسط دولت جمهورى اسلامى ايران را محكوم مى كنيم.
ما خواستار آزادى فورى فعالين كارگرى، بيژن اميرى، محسن حكيمى، ابراهيم مددى و پدرام نصرالهى كه طى هفتهء گذشته دستگير و از همان زمان مفقودالاثر شده‌اند هستيم.

زندانى سياسى آزاد بايد گردد!
مكزيك، ۲۸ دسامبر ۲۰۰۸

بنابه گزارشات رسیده از بند 209 زندان اوین، دو زندانی به خاطر ساختن ویدیو کلیپ در سلولهای انفرادی و در شرایط بسیار سختی بسر می برند.

آقایان غفوریان و سراخوانی 2 زندانی که بخاطر ساختن ویدیو کلیپ توسط مامورین وزارت اطلاعات دستگیر شده اند در سلولهای انفرادی بند 209 زندانی هستند. آنها هنگام دستگیری توسط مامورین وزارت اطلاعات بشدت مورد ضرب و شتم و اهانت قرار گرفته و هنگام بازجوئی نیز تحت شکتجه های جسمی و روحی قرار دارند.

آنها در حال حاضر دریک سلول انفرادی زندانی هستند که معمولا برای نگهداری یک زندانی بکار برده می شود . سلولی که آنها در آن زندانی هستند فاقد وسائل گرمایی است و دریچه ای که در بالای سلول قرار دارد باز می باشد . این 2 زندانی از داشتن پتو و لباس گرم به اندازه کافی محروم می باشند. سوز سرمای شدید و نداشتن پوشش کافی باعث بوجود آوردن شرایط بسیار سختی را برای آنها شده است. آنها در هفته 2 بار حق استفاده از حمام را دارند در حمامی که دریچهای آن باز است و آب آن نسبتا سرد می باشد.

در حال حاضر این شیوه شکنجه را علیه دانشجوی زندانی هود یازرلو بکار برده می شود. و به نظر می آید که بازجویان وزارت اطلاعات (شکنجه گران ) ایجاد چنین شرایط سخت و طاقت فرسا را علیه سایر زندانیان سیاسی و زندانیان که در بند 209 زندانی هستند بکار می برند.

از طرفی دیگر بازجویان وزارت اطلاعات خانواده های آنها را تحت فشار قرار داده اند که موضوع دستگیری فرزندانشان را نباید با کسی در میان بگذارند در غیر این صورت آنها هم دستگیر و همچنین برای فرزندانشان بد خواهد شد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،دستگیری،ضرب و شتم و انتقال این دو ویدیو کلیپ ساز را به سلولهای انفرادی و مورد شکنجه های جسمی و روحی قرار دادن آنها و همچنین قرار دادن آنها در شرایط سخت و طاقت فرسا را محکوم می کند. و از سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات عملی برای پایان دادن به شرایط غیر انسانی علیه زندانیان سیاسی در ایران است.

طبق گزارش فعالین انجمن دفاع اززندانیان سیاسی وحقوق بشرایران، پلیس امنیتی جمهوری اسلامی تعرض گسترده ای را علیه فعالین کارگری درتهران، کرج ، سنندج ومریوان آغازکرده است.

روزسه شنبه بیژن امیری کارگرماشین سازی، عضو کمیته هماهنگی کارگری بعد از جروبحث با کارفرما وحراست کارخانه توسط نیروهای امنیتی شهرکرج بازداشت گردیده است شب بعد ازآن محسن حکیمی عضو کانون نویسندگان وازبنیان گذاران کمیته هماهنگی تهران هنگام مراجعه به خانه بیژن امیری بازداشت می شود.

صبح روزچهارشنبه نیروهای امنیتی به منزل پدرام نصرالهی فعال کارگری درشهر سنندج حمله می کنند وسایل واموال شخصی وی را ظبط می کنند به تهدید وارعاب خانواده اش می پردازند وسرانجام ایشان را با خود می برند.

روز سه شبنه نیروهای اداره اطلاعات استان کردستان بختیار رحیمی عضو کمیته هماهنگی وشهروند مریوانی را درسنندج دستگیر وبه مکان نامعلومی می برند.

درهمین رابطه طبق گزارشات رسیده نیروهای امنیتی به تعقیب تعدادی ازدیگرفعالان کارگری پرداخته اند وبا تماس تلفنی ازخانواده هایشان خواسته اند که خود را به اداره اطلاعات محل زندگی خود معرفی کنند.

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی وحقوق بشر ایران تعرض به فعالین کمیته هماهنگی کارگری و دیگر فعالین مدنی را محکوم میکند وازهمه  انسانهای آزادیخواه ونهادهای مدافع حقوق بشر می خواهد تا برای آزادی فعالین کارگری تلاش کنند.

آزاد زمانی  سخنگوی انجمن دفاع اززندانیان سیاسی وحقوق بشرایران

5 دیماه 1378

همزمان با ششمین ماه بازداشت آرش و کامیار علایی، فعالان ایرانی مبارزه با بیماری ایدز، فعالان و سازمان های مدافع حقوق بشر خواستار آزادی فوری این دو برادر شده اند.

برادران علایی که از پزشکان و فعالان شناخته شده در سطح بین المللی در زمینه مبارزه با بیماری ایدز هستند، از تیر ۱۳۸۷ در زندان اوین بازداشت هستند. مقام های قضایی ایران، آنها را به اتهام ارتباط با "دولتهای متخاصم" بازداشت کرده اند.

سازمان دیده بان حقوق بشر و کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از جمله سازمان هایی هستند که همزمان با مراکز علمی خواستار آزادی برادران علایی شده اند.

مسعود شفیعی، وکیل برادران علایی در مصاحبه ای با کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت این دو بر اساس ماده ۵۰۸ قانون مجازات اسلامی بازداشت شده اند.

طبق این ماده "هر کس یا گروهی با دول خارجی متخاصم به هر نحو علیه جمهوری اسلامی ایران همکاری کند، در صورتی که محارب شناخته نشود به یک تا ده سال حبس محکوم می شود."

به گفته آقای شفیعی با اشاره به بازداشت برادران علایی در شش ماه گذشته گفت طول دوره بازداشت این دو پزشک ایرانی دو ماه بیشتر از مدت مجاز در قانون مجازات اسلامی است.

از سوی دیگر به گفته آقای شفیعی برادران علایی از نظر قانونی در وضعیتی هستند که بازداشت آنها می تواند به وثیقه تبدیل شود اما قاضی پرونده نه چنین وثیقه ای را صادر کرده و نه جلسه ای برای بررسی وثیقه برگزار کرده است.

بر اساس اطلاعات مندرج در سایت اینترنتی سازمان پزشکان حامی حقوق بشر، برادران علایی از بیست سال پیش در پی وارد کردن برنامه همزمان پیشگیری و مراقبت برای بیماری ایدز، بیماری های مقاربتی و عوارض اعتیاد، به نظام بهداشتی ایران بودند.

آنها از سال ۱۹۹۸ یک برنامه مقابله با گسترش اچ آی وی و شیوع بیماری ایدز را، مشخصاً با تمرکز بر معتادان تزریقی در استان کرمانشاه دنبال می کردند.

برادران علایی علاوه بر فعالیت هایشان در ایران، دوره هایی آموزشی را برای کارکنان نهادهای بهداشتی افغانستان و تاجیکستان ترتیب داده اند و کوشیده اند همکاری های منطقه ای را در زمینه بهداشت میان دوازده کشور خاورمیانه و آسیای مرکزی ترغیب کنند.

به نوشته سایت سازمان مذکور این دو برادر در سال ۲۰۰۴ سازمان دهندگان اصلی نشستی سه جانبه میان ایران، افغانستان و تاجیکستان در تهران بودند که در آن از آگاهی بخشی درباره رفتارهای خطرناک و همچنین روش های درمانی جانشین برای معتادان بحث و گفتگو شد.

دکتر آرش علایی مدیر سابق موسسه بین المللی آموزش و پژوهش در مرکز ملی آموزشی پژوهشی و درمانی سل و بیماریهای ریوی در ایران است.

دکتر کامیار علایی پیش از بازداشت مشغول گذراندن دوره دکترای بهداشت عمومی در دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی در آمریکا بود.

در تاریخ 24 نوامبر، نگهبانان زندان به داخل سلول فرزاد کمانگردر بند 209 زندان اوین تهران رفتند. گزارشها حاکی از آن بود که زندانبانان فرزاد کمانگر را کتک زدند، او را تهدید به اعدام کردند و به همراه بعضی از وسایل شخصی اش به بیرون از سلولش منتقل کردند. بعداً، در همان روز یکی از زندانیان گزارش داد که او (فرزاد کمانگر) را در حالی که بیهوش بود به درمانگاه زندان منتقل کردند. در حال حاضر باور بر این است که او را به سلولش برگردانده اند.

در ایران، معمولاً هنگامی که یک زندانی را به بیرون از زندان می برند نشانه آن است که می خواهند او را اعدام کنند. بنابراین عفو بین الملل نگران آن است که علیرغم اینکه پرونده ایشان در حال بررسی است فرزاد کمانگر کماکان در خطر اعدام قرار دارد.

فرزاد کمانگر در تاریخ جولای سال 2006 به همراه دو نفر دیگر از اقلیت کرد به نامهای علی حیدریان و فرهاد وکیلی توسط پرسنل وزارت اطلاعات دستگیر شدند. این سه نفر در تاریخ 25 فوریه سال 2008 بعد از محکوم شدن به اتهام محاربه (یعنی دشمنی با خدا) به مرگ محکوم شدند. این اتهام (محاربه) به اشخاصی زده می شود که اقدام به برداشتن اسلحه علیه دولت می نمایندکه در مورد این سه نفر متهم به عضویت در گروه مسلح پ. ک. ک بودند. بعلاوه، علی حیدریان و فرهاد وکیلی به اتهام جعل اسناد 10 سال زندان نیز محکوم شدند.

طبق قوانین ایران، آنها باید قبل از اجرای حکم اعدامشان محکومیت زندان را سپری کنند. حکم اعدام این سه نفر بوسیله دادگاه عالی تایید گردید. اگرچه وکیل پرونده فرزاد کمانگر در یک تلاش جهت بازگرداندن حکم اعدام, درخواست تجدید نظر در مورد حکم صادره از دادگاه تجدید نظر نموده است و مطابق قوانین ایران محکومیت اعدام در حالی که پرونده تحت تجدید نظر است را نمی توان اجرا نمود.

قبل از دادگاه فرزاد کمانگر، وی تحت شکنجه و سایر بدرفتاریها از جمله کتک کاری، شلاق و شکنجه با دستگاهاهی الکتریکی بود. بنا بر گزارشها، او (فرزاد کمانگر) هم اکنون از ناراحتی اسپاسم در بازو ها و پاهایش رنج می برد. در حالی که دسترسی او به وکیلش محدود شده بود تحت شراطی ناعدلانه محاکمه شد و در چندین مورد برای مدتهای طولانی از دیدن وکیل و اعضای خانواده اش محروم شده بود

بنابه گزارشات رسیده از زندان مرکزی اصفهان معروف به زندان دستگرد،روز یکشنبه اول دی ما یک زندانی بنام علی صادقی در اثر شکنجه جان سپرد و زندانی دیگری بنام حمید حیدری 29 ساله برای به اجرا در آوردن حکم اعدام به سلول انفرادی انتقال داده شد.

زندانی محمد صادقی 35 ساله در حدود 23 روز پیش دستگیر و به بازداشتگاه دایره میارزه با مواد مخدر اصفهان انتقال داده شد. او به اتهام حمل مواد مخدر دستگیر شده بود.

بنابه گفته هم بندیان وی ، آقای صادقی ماجرای بازداشت و شکنجه شدن را برای آنها توضیح داده بود.آقای صادقی به هم بندیانش گفته بود که در طی مدتی که در دایره مبارزه با مواد مخدر اصفهان زندانی بوده تحت شکنجه های وحشیانه قرار داشته که در اثر این شکنجه ها کلیه های او بشدت آسیب دیده بود و دچار خونریزی می گردد او همچنین از ناحیه شکم دچار ناراحتی شدید شده بود.

زندانی فوث الذکر در حدود 3 الی 5 روز پیش به قرنطینه زندان مرکزی اصفهان منتقل گردید. از بدو انتقال او به قرنطینه زندان از درد شدید و خونریزی رنج می برد. و بارها خواستار مداوی خود بود و لی به حرفها این زندانی توجه نمی شد تا اینکه وضعیت او به وخامت می گرایید و به بهداری زندان منتقل گردید. علیرغم خونریزی شدید داخلی از انتقال او به بیمارستانهای شهر و مداوی جدی او خوداری کردند، تا اینکه روز یکشنبه اول دی ماه در بهداری زندان جان سپرد.

از طرفی دیگر روز یکشنبه اول دی ماه ، حمید حیدری 29 ساله برای اجرای حکم اعدام به سلولهای انفرادی منتقل گردید. آقای حیدری 5 سال است که در بند 4 زندان دستگرد زندانی است. او به اتهام قتل در زندان بسر می برد.

این زندانی برای دومین بار است که به پای چوبه دار برده می شود . بار اول خانواده مقتول به شرط اینکه مبلغ دیه را بپردازد مهلتی به وی داده شد. مبلغ دیه تعیین شده 900 میلیون تومان می باشد. و خانواده این زندانی تمام تلاش خود را بکار برد ولی تا به حال قادر به تامین مبلغ کل دیه نشده است و این زندانی مجددا به سلول انفرادی انتقال داده شد.در صورت عدم رضایت خانواده مقتول او در روزهای آینده اعدام خواهد شد.

نقش قوه قضائیه در چنین پرونده های بصورت انتقام گیری است و نه بر مبنای قضاوت بی طرفانه است و از طرفی دیگر قوه قضائیه تمام سعی و تلاش خود را بکار می برد که خانواده های مقتول رااز رضایت دادن باز دارد تا زندانی را اعدام نماید. این اعدامها دارای اهداف سیاسی است که همانا ایجاد رعب و وحشت در بین مردم است.

اعدامهای زندانیان سیاسی،اعدم کودکان،اعدامهای دست جمعی و سنکسار با تایید و دستور شاهرودی رئیس قوه قضائیه صورت می پذیرد، که بر خلاف قوانین و معاهدات بین المللی است و این فرد تا به حال در مواد بیشماری مرتکب نقض قوانین و معاهدات بین المللی گردیده است. نقض قوانین و معاهدات بین المللی و ارتکاب جنایتهای در ابعاد گسترده که بصورت روزانه در ایران روی میدهد، خود بعنوان جنایت علیه بشریت محسوب می گردد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، قتل زندانیان بی دفاع در زیر شکنجه و اعدامهای لاینقطع در ایران را محکوم می کند و از دبیرکل سازمان ملل و کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل و سایر سازمانهای حقوق بشر و مراجع بین المللی برای پایان دادن به جنایتهای این رژیم که تقریبا روزانه و با اشکال مختلف علیه مردم ایران روا داشته می شود. برای اجرائی کردن و رعایت قوانین بین المللی خواستار ارجاع پرونده نقض حقوق بشر این رژیم به شورای امنیت سازمان ملل متحد است.

اول دی 1387 برابر با 21 دسامبر 2008

وضعیت زندانیان فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
سازمان دیدبان حقوق بشر

نحله حسین، فعال حقوق زن و دبیر بخش زنان "حزب کمونیست کردستان" پنجشنبه شب 18 دسامبر در خانه اش در شهر کرکوک بشکلی فجیع به قتل رسید. نحله 37 ساله و مادر دو فرزند بود.

طبق گزارش پلیس، نحله هنگام حمله قاتلین در خانه تنها بود. قاتلین ابتدا به او تیراندازی کرده و سپس سر او را از بدن جدا نمودند. پلیس علت قتل را نامعلوم اعلام کرده است. اما حمله به زنان و ترور آنها بخاطر عدم رعایت حجاب و موازین اسلامی به یک پدیده متداول در جامعه عراق بدل شده است. نحله حسین یک فعال مدافع حقوق زن و کمونیست بود، لذا علت قتل فجیع را باید در زن ستیزی، فعالیت سیاسی و تروریسم جریانات اسلامیست جستجو کرد. نحله حسین به این شکل فجیع به قتل رسید تا فعالین حقوق زن و زنان علی العموم حساب کار خود را داشته باشند. آزادی زن، حتی در محدود ترین شکل آن نیز با اسلام در تعارض است. اسلامیست ها برای تحکیم و تثبیت حاکمیت خود، بیش از هر چیز می کوشند تا زنان را به تسلیم و سکوت بکشانند. زنان اولین قربانیان تروریسم اسلامی اند.

سازمان آزادی زن ضمن ابراز انزجار از این جنایت وحشیانه، از کلیه انسان های آزادیخواه و برابری طلب و از سازمان های مدافع حقوق زن و انسان دوست میخواهد که قویا این جنایت را محکوم نمایند و خواهان پیگیری، بازداشت و مجازات قاتلین نحله حسین توسط دولت کردستان شوند. دولت کردستان با حاکم کردن قانون شریعه و قوانین اسلامی دست اسلامیون را در اعمال خشونت و جنایت نسبت به زنان و آزادیخواهان و کمونیست ها کاملا باز گذاشته است. دولت کردستان عملا و رسما در جنایات و خشونتی که علیه زنان انجام میگیرد سهیم و شریک است. 

ستم بر زن موقوف!

سرکوب زنان ممنوع!

زنده باد آزادی زن!

سازمان آزادی زن

20 دسامبر 2008

بيانيه سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران وحومه در حمايت از فرزاد کمانگر

تشکلات مدافع حقوق بشر همچنان از قطعي بودن حکم اعدام فرزاد کمانگر و خطري که جان اين معلم و فعال صنفي را تهديد ميکنند گزارش مي دهند.

نظر به گزارشات فوق وگفته هاي وکيل آقاي کمانگر مبني بر فقدان اسناد و ادله در پرونده اي که آقاي کمانگر به اعدام محکوم گرديد ، سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس راني تهران و حومه ضمن محکوم نمودن اين محکوميت غير حقوقي ، خواست خود را مبني بر آزادي آقاي فرزاد کمانگر يا رسيدگي علني و منصفانه بر پايه قوانين و مقاوله نامه هاي مربوطه اعلام مي نمايد.

همچنين ما از اخبار دريافتي که وضعيت جسمي آقاي کمانگر را وخيم توصيف مي نمايد نگران گشته ايم .سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس راني تهران وحومه از همه مقامات و مسئولين مي خواهد تا باتوجه به اصول منشورهاي جهاني و مقاوله نامه ها ومعاهدات بين المللي که به امضاي نمايندگان ايران نيز رسيده است، رفتار نمايند و خود را ملزم به اجراي بدون قيد وشرط همه ي مفاد آن بداند.

سنديکاي کارگران شرکت واحد
اتوبوسراني تهران وحومه
30/9/1387تاريخ

خبر گزاری ایران پرس در بولتن خبری پنجشنبه 11 دسامبر مصادف با 21 آذر ماه خود گزارش داده که " سید محی الدین کمالی پناهجوی ایرانی ساکن شهر آکسارای ترکیه براثر استیصال و فشارهای روحی در طی 6 سال پناهندگی اش، در روز چهارشنبه 10 دسامبر با خوردن سم به زندگی خود پایان داد." این خبرگزاری افزود که نامبرده از سال 2003 تا کنون به طور موقت و به عنوان پناهنده در ترکیه بسر برده و از 2 سال و نیم قبل در انتظار انتقال خود به کشور سوم بسرمی برد.

بی عملی  کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در ترکیه سبب شد تا محی الدین کمالی پناهجوی ایرانی بعد از تحمل 6 سال عذاب روحی و جسمی و تحمل یک زندگی شکننده و طاقت فرسای پناهندگی در ترکیه و رفتارهای غیر انسانی دولت ترکیه به زندگی خود پایان داد و فاجعه انسانی دیگری را در عالم پناهندگی بر جا گذاشت.

دبیر خانه فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی، دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در ترکیه را مسبب اصلی مرگ محی الدین کمالی می داند و ازاینرو اعتراض شدید خود را نسبت به عدم رسیدگی به موقع درپذیرش و هموار کردن شرایط انتقال پناهندگان به کشور سوم ابراز میدارد. دفتر یوان در ترکیه باید پاسخگوی همسر و فرزندان محی الدین و خانواده و بستگان او باشد و به هر شکل ممکن در کاهش غم سنگین از دست رفتن محی الدین و توجه هرچه بیشتربه امور پناهندگان و پناهجویان و به کاهش این شرایط کمک کند. جا دارد که بدینوسیله هم دردی عمیق خود را با همسر و فرزندان محی الدین و بستگان او اعلام کنیم و بگوییم که ما در این لحظات سخت و غم انگیز در کنار آنان هستیم.

ما برای دستیابی به یک زندگی بهتر و امنیت و آسایش بیشتر محل زندگی خود را ترک کرده ایم از این نظرخودکشی و وارد کردن آسیب جسمی راه حل نیست.
 فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی همه پناهجویان را به مبارزه متحد و متشکل فرا می خواند.
 مبارزه جمعی تنها ضامن دلگرمی و دستیابی پناهجویان به کسب حق پناهندگی در ترکیه و همه جای جهان است.

دبیر خانه فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
16 دسامبر 2008

اینجا دانشگاه شریف است آقای احمدی نژاد

آقای احمدی نژاد!

اینجا دانشجویان به هنگام سخنرانی در پشت درهای دانشگاه خود نگاه داشته نخواهند شد. اینجا مخاطب هرسخنرانی دانشجویان واقعی شریف هستند، نه شنوندگان همیشه حاضر و همیشه موافقی که با اتوبوس آورده می¬شوند. اینجا رییس دانشگاه هنوز منتخب اعضای هیات علمی دانشگاه است نه منتصب دولت. اینجا اساتید هنوز بالاجبار بازنشسته نشده¬اند. اساتید دانشکده اقتصاد اینجا از برترین اقتصاددانان کشور هستند و سه سال است که به طور کامل از سیستم تصمیم گیری اقتصادی کشور کنار گذاشته شده¬اند و نتایج فاجعه¬آمیز این اقدام امروز بیش از هر زمانی قابل مشاهده است.
آقای احمدی¬نژاد
حال که در سال آخر ریاست جمهوری خود تصمیم گرفته¬اید به دانشگاه شریف بیایید، دانشجویان انتظاری جز پاسخ گویی شفاف ندارند. پاسخ به سه سال ناامنی و پلیسی کردن فضای جامعه تحت عناوینی چون حفظ امنیت اجتماعی، پاسخ به پادگانی کردن فضای دانشگاه¬ها با زمزمه انقلاب فرهنگی دوم، پاسخ به اخراج، تعلیق و ستاره¬دار کردن صدها دانشجو به بهانه نداشتن صلاحیت عمومی تحصیل، پاسخ به انزوای کامل ایران در جامعه جهانی با طرح مسایل و اظهار نظرهای نامربوط و در نهیات پاسخ به خم شدن کمر جامعه زیر بار تورم چهل درصدی با نام عدالت محوری.
آقای احمدی نژاد
اینجا برترین دانشگاه صنعتی و علمی کشور است و اظهار نظرهای غیرکارشناسانه در آن جایگاهی ندارد، اینجا حرمت دانشجویان و دانشگاهیان مقدس است و پاسخ های نامربوط و استهزا آمیز که در سه سال گذشته بارها تکرار شده است گوش شنوایی نخواهد داشت.
آقای احمدی نژاد
اینجا شریف است و شریف باقی خواهد ماند.

اصل نامه های امضا شده در دفتر روابط عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف موجود است.

۵۰۰ نفر از فعالین  مدنی، سیاسی، اجتماعی، دانشجویی و زنان در اعتراض به بازداشت گسترده فعالین مدنی ترک طی ماه های اخیر و فشارهای وارده بر هموطنان ترک ایران بیانیه ای اعتراضی صادر کردند.  در اين بيانيه آمده است : در هفته ها و ماههای گذشته حجم برخورد با فعالین هویت طلب ترک به طرز نگران کننده ای افزایش یافته است. بازداشت دهها نفر از فعالین دانشجویی و فعالین شناخته شده آذربایجانی در ماههای اخیر و صدور احکام سنگین قضایی برای فعالین هویت طلب ترک به گونه ای است که بیم شکل گیری پروژه جدیدی برای سرکوب جنبش مدنی آذربایجان که در پی احقاق حقوق مردم آذربایجان است را در ذهنها تداعی می کند.
آنچه باعث تاسف می شود اینست که اکثر  بازداشت شدگان اخیر را  فعالین مدنی آذربایجانی تشکیل می دهند که با استفاده از شیوه های مسالمت آمیز به بیان دیدگاه ها و افکار خود پرداخته و در چارچوب قوانین داخلی و منشورهای بین المللی حقوق بشر، فعالیت کرده اند.

شنبه ، 16 آذر 1387 سومین هفته متوالی است که ما زندانیان سیاسی بند 350 اوین از ملاقات با خانواده هایمان محروم هستیم . همانطور که در بیانیه قبلی آمد ، رئیس بند 350 ملاقات حضوری ما را که به گفته خود ایشان امتیاز ویژه این بند است ، مشروط به شرکت در نماز جماعت (فرمایشی) و اجباری کرده و ما هم این حکم غیر منطقی و غیرقانونی را نپذیرفتیم و از رفتن به ملاقات غیرحضوری (کابین) خودداری کردیم.
اما این همه ماجرا نیست ، تمامی مشکلات صنفی و آئین نامه ای ما در بند 350 از زمانی آغاز شد که رئیس بند 350 ظاهراً خودسرانه تقسیم گرفت که دیگر بند سیاسی و یا به قول خودشان امنیتی را به رسمیت نشناسد و به اشکال مختلف سعی در از هم پاشاندن آن کرد .
سیاست ایشان یقیناً در سایه سیاست عمومی حاکمیت اجرا می شود ، نظام حاکم بر ایران به خصوص دستگاه امنیتی – قضائی آن با به رسمیت نشناختن فعال سیاسی ، جرم سیاسی و در نتیجه زندانی سیاسی و عدم رعایت طرح طبقه بندی زندانیان و جرائم ، ناقض یکی از ابتدایی ترین مقولات حقوق بشری و اساسی است که نمونه هایش را ما در اینجا شاهدیم.
بر این نقض حقوق باید افزود ، رنج وارده بر خانواده هایی را که هر هفته به زندان مراجعه میکنند و نامیدانه باز میگردند یا در شهرستانها منتظر حل مشکل ملاقات هستند تا به دیدار ما بیایند. امید داریم نهادهای حقوق بشری داخلی و خارجی و مراکز حمایت ازحقوق زندانیان مشکل ما را مورد توجه قرار بدهند و ما به حق اولیه خود که همانا ملاقات با خانواده هایمان است برسیم.
به امید آزادی همه زندانیان و آزادی همه مردم ایران و پایان عصر زندانی سیاسی

زندانیان سیاسی بند 350 زندان اوین

علی صارمی
 سید ظهور نبوی چاشمی
محمد علی منصوری
میثاق یزدان نژاد
محمد حسن فلاحیه زاده

انتشار : «مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران»

16 آذر هر سال علاوه بر روز دانشجو، بی گمان روز محرومین از تحصیل نیز هست، اگر چه صلاحیت آنان در دستگاه گزینش وزارت علوم و کمیته های انضباطی دانشگاه ها احراز نگشته باشد! حاکمیت در این سالها، ثابت نموده است که قبل از هر چیزی بر مبنای اصل گزینش استوار است و جدی ترین و حیاتی ترین سیاست و راهبرد آن، طرد و حذف عناصر متفاوت و ناهمسان با اصول و ضوابط ایدئولوژیک خود، در درون جامعه می باشد. اعمال سانسور در رسانه ها و مطبوعات، اعمال گزینش در مشاغل دولتی، رد صلاحیت کاندیداها در اتتخابات ، گزینش اعمال شده در کنکور، تعلیق نمودن تحصیل دانشجویان و بعضآ اخراج آنان...همه و همه گواه این اصل بنیادین در حاکمیت می باشند.
پیشینه حذف منتقدین از دانشگاه به سالهای آغازین انقلاب اسلامی و طرح انقلاب فرهنگی باز می گردد که در جریان آن طرح ، دانشگاه ها برای بیش از ۲ سال بسته شدند و حدود ۶۰ هزار دانشجو و بیش از ۱۲۰۰ نفر از اساتید از دانشگاه ها اخراج شدند. این طرح دیگر بار و پس از روی کار آمدن دولت نهم و البته در مقیاسی کوچکتر در حال پیگیری است که قربانیان این طرح به چند دسته تقسیم می شوند:
1- ده ها تن از اساتید منتقد دانشگاه که به بهانه های گوناگون از تدریس محروم می گردند و یا تن به بازنشستگی اجباری می دهند.
2- دانشجویان موسوم به ستاره دار که بواسطه گزینش اعمال شده در کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه سراسری و آزاد، از ادامه تحصیل بازمانده اند. تعداد دانشجویان ستاره دار در سال 1385، هفده نفر بوده و در سال 1386 نزدیک به 50 نفر برآورد شده است.تعداد دانشجویان ستاره دار وگزینش شده امسال در کنکور سراسری و آزاد نیز بیش از 70 نفر تخمین زده می شود که تا کنون 30 تن از آنان شناسائی شده اند.
3- دانشجویان تعلیقی که در پی دریافت احکام انضباطی سنگین 3 یا 4 ترم منع موقت از تحصیل و در نتیجه پایان یافتن سنوات تحصیلی، در شرف اخراج از دانشگاه قرار گرفته اند. بنا به آمار های موجود بیش از 800 مورد حکم منع موقت از تحصیل در سه سال اخیر از سوی کمیته های انضباطی دانشگاه ها برای فعالین دانشجوئی صادر شده است.
4- دانشجویان اقلیت مذهبی که اکثر آنان از اقلیت مذهبی بهائی هستند و در نتیجه شروع به کار دوباره دستگاه تفتیش عقائد وزارت علوم در همه سطوح تحصیلات عالی، از ادامه تحصیل بازمی مانند.تعداد این دانشجویان نیز بیش از صد ها تن می باشد.
اگرچه در همه موارد فوق مقصر اصلی حاکمیت و دولت وقت می باشد ولی باید پذیرفت که آنان در برابر مسئله فوق مسئول نمی باشند چرا که اساسأ بر مبنای آموزه های بنیادین خویش، مرتکب خطائی نگشته اند! طبق اصل صریح مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی، معاندین نظام حق ادامه تحصیل ندارند و آرای هسته گزینش وزارت علوم نیزدر این باب، اساسأ غیر قابل تردید تلقی می گردد! حقیقت این است که جنبش دانشجوئی و دیگر جنبش های تحول خواه جامعه هستند که بنا اصول بنیادین خویش یعنی رعایت حقوق منتقدین و دگراندیشان، می بایست در برابر وضعیت موجود احساس مسئولیت کنند. مسئله محرومین از تحصیل به گونه ای جدی و با پوشش دادن وضعیت همه محرومین از تحصیل از هر نوع و قشری، هیچگاه در دستور کار نهاد و یا تشکلی فرار نگرفته است و این مسئله به جد تأسف آور است. این در حالی است که حق تحصیل، بی تردید عمومیترین خواست جنبش دانشجوئی است و همچنین فرصت خوبی برای اتحاد عمل همه گروههای متکثر دانشجوئی، حول خواستی اساسی و مشترک می باشد. حل مسئله محرومین از تحصیل، بی تردید در گرو درک این ضرورت و هم اندیشی و کنش جمعی همه محرومین از تحصیل برای استیفای حقوق اولیه خویش می باشد. به تجربه ثابت شده است که پیگیری شخصی وضعیت محرومین از تحصیل، چه در غالب مذاکره و لابی زدن با مسئولین و نهادهای امنیتی و چه در غالب کنش های فردی بعضأ رادیکال، حاصلی به همراه ندارد و آنچه که می تواند ما را در تحقق این مهم یاری رساند، آمیزه ای از ارتباط و کنش جمعی همه محرومین از تحصیل، استمرار و مداومت در پیگیری، خلاقیت در طرحها و راهبردها، تکیه بر حوزه عمومی و جنبش های اجتماعی و در مواقع لازم، پرداختن هزینه های متناسب می باشد. آنچه که این تلاش را از دیگر راهکارها متمایز و برتر می سازد، جوهر دموکراتیک و مدنی آن و همچنین پتانسیل آن در پیوند دادن گروهای متکثر دانشجوئی و تمرین مدارا و تسامح در این فرایند می باشد که فارغ از نتایج عینی حاصل از این راهکار، فی نفسه و به واسطه روش آن ارزشمند و مفید می باشد. از این روی شورای دفاع از حق تحصیل به عنوان مجموعه ای متشکل از محرومین از تحصیل در نظر دارد با لحاظ نمودن موارد فوق، مسئله محرومین از تحصیل را به گونه ای عام و بی هیچ استنائی پیگیری نماید و از این روی از همه محرومین از تحصیل، دانشجویان و فعالین سیاسی و مدنی در این راستا تقاضای همکاری دارد. امید به آنکه با تحقق موارد فوق، گامی در راستای احقاق حقوق شهروندی انسان ایرانی برداشته شود.

شورای دفاع از حق تحصیل
16 /9/1387

بر اساس گزارش رسيده به کميته بين المللي عليه اعدام صدها نفر روز جمعه ١۵ آذر ١٣۸۷با دسته هاي گل  به محل مراسم ياد بود فاطمه رفتند و دختران و خانواده او را در ميان محبت خود گرفتند.

قبلا به دعوت خانواده فاطمه و دختران او اعلام شده بود که مراسمي در حسينيه همدانيها در روز ١۵ آذر برگزار ميشود. از همان ساعت اوليه مراسم تا پايان مراسم مردم دسته دسته به محل مي آمدند و با دسته هاي گل به خانواده و دختران فاطمه اعلام ميکردند که آنها تنها نيستند. تعداد زيادي در اين مراسم همراه دسته هاي گل کارت نوشته اي همراه گلها تحويل دختران و خانواده فاطمه دادند که در تعدادي از آن کارتها نوشته شده بود اين گل از طرف کانال جديد به آنها تقديم ميشود و تعدادي هم ضمن تسليت و ابراز همدردي نوشته بودند از طريق کانال جديد محل و روز مراسم را شنيده اند، و همه آنها تاکيد کرده بودند که با ابراز همدردي خود اين خانواده را تنها نميگذارند و مردم ضد اعدام و انسان دوست خود را شريک غم دختران و خانواده فاطمه ميدانند.

خانواده و دختران فاطمه ضمن تشکر و قدرداني از مردم حاضر در اين مراسم اعلام کردند که با اين همه ابراز محبت احساس آرامش ميکنند و درد و سختي مرگ فاطمه، براي آنها قابل تحمل تر شده است.

يک روز بعد يعني شنبه ١۶ آذر در مدرسه فرزينه دختر کوچک فاطمه حقيقت پژوه مراسم ديگري به ياد مادرش برگزار شد و معليمين و همکلاسي هايش ضمن تسليت به او تلاش کردند فرزينه را در آغوش پر از محبت خود بگيرند، و اين ابراز محبت فرزينه کوچولو را آرامتر کرده و همدردي همکلاسيها و معلمينش براي او آرامش بخش بوده است. 

کميته بين المللي عليه اعدام به همه کساني که در اين مراسم شرکت کردند و يا با تلفنهاي خود با اين خانواده و دختران فاطمه اعلام همدردي کردند درود ميفرستد. ما يک بار ديگر از همه مردم ميخواهيم که اين دو دختر تنها را در تنهايي خودشان فراموش نکنند. دحتران فاطمه مادر عزيزشان بوسيله جمهوري اسلامي کشته شد و خبري هم از پدرشان در دست نيست. اما اين دختران مردم انسان دوست ايران را دارند. ما اعضاي کميته بين المللي عليه اعدام و همه انسانهاي آزاديخواه هميشه در کنار دختران فاطمه خواهيم بود.

کميته بين المللي عليه اعدام

16 آذر ١٣۸۷

 خانواده فاطمه حقيقت پژوه و فرزندان او براي گراميداشت ياد فاطمه در روز جمعه ۵ دسامبر، ١٥آذر مراسمي را در تهران برگزار ميکنند. کميته بين المللي عليه اعدام از همگان دعوت ميکند که در اين مراسم حضور بهم رسانده و فرزندان و مادر فاطمه را تنها نگذارند.

محل و زمان مراسم :

تهران-  حسينيه همدانيها ، خيابان ري-   دو راهي مهندس

 مراسم از ساعت ٢ تا ۴ بعد از ظهر

فاطمه حقيقت پژوه در روز ٢٣ نوامبر در زندان اوين –تهران اعدام شد. فاطمه که در جريان دفاع از دخترش، يک نفر را به قتل رسانده بود، سالهاي سال در زندان گوهردشت کرج زنداني بود و يکبار هم تا پاي چوبه دار رفت.

فاطمه که از ازدواج اولش، دو دختر داشت، با يک مرد ديگر زندگي ميکرد. روزي که متوجه شد همسرش قصد تعرض و تجاوز به دختر بزرگ او را دارد، در جريان دفاع از دخترش، باعث مرگ او شد. جمهوري اسلامي ايران در يک دادگاه فرمايشي و ناعادلانه او را به اعدام محکوم کرد. سرگذشت فاطمه در سطح بين المللي به زبانهاي مختلف ترجمه شد و موجي از اعتراض و نفرت عليه اعدام را دامن زد.

کمپين نجات فاطمه حقيقت پژوه که از سوي کميته بين المللي عليه اعدام به پيش برده شد، باعث شد که ميليونها نفر در دنيا و در ايران فاطمه را شناخته و با فرزندان او ابراز همدردي و همبستگي کنند.

فاطمه را بدون اينکه به وکيلش خبر دهند و يا امکان اعتراضي براي وکيل و نهادهاي مدافع حقوق انسان و مخالف اعدام بگذارند، يک روز قبل از اجراي حکم اعدام، از اين واقعه مطلع ساخته  و فرزندان او بيست و چهار ساعت قبل از قتل مادرشان از اين تصميم حکومت مطلع شدند.

متاسفانه فاطمه حقيقت پژوه در يک سحرگاه وحشتناک، در حاليکه فرزندان او در محل زندان اوين بودند، به قتل رسيد و جسدش را تحويل خانواده اش دادند.

خانواده حقيقت پژوه طبق وصيت فاطمه او را در روستاي محل تولدش در اطراف شاهرود به خاک سپردند و در يک هفته گذشته موجي از همبستگي و ابراز محبت نثار فرزندان و خانواده او شد.

اکنون براي اينکه امکان ديدار با خانواده و عزيزان فاطمه فراهم باشد و براي گراميداشت ياد او مراسمي از جانب دختران و خانوده فاطمه در حسينيه همدانيها در  خيابان ري  دو راهي مهندس – تهران از ساعت ٢ تا ۴ بعد از ظهر برگزار ميشود. دعوت ميکنيم در اين مراسم وسيعا شرکت کنيد.

کميته بين المللي عليه اعدام

٢ دسامبر ٢۰۰۸

در حالیکه دانشجویان منتقد خود را برای حضور در برنامه اعتراضی “دانشگاه فریاد آزادی” به دعوت دفتر تحکیم آماده می کنند، دانشگاه تهران فضای به شدت امنیتی را تجربه می کند که تقریبا در تاریخ این دانشگاه بی سابقه است.

برای اولین بار از زمان راه اندازی گیت های امنیتی این دانشگاه، این گیت ها بطور کامل فعال شده اند. تا پیش از این گیت ها تنها برای ساعاتی از روز و تنها بطور آزمایشی فعال بودند ولی در این روز ها نگهبانان بدون قرار گرفتن کارت روی گیت ها اجازه ی ورود به دانشجویان را نمی دهند.

دانشجویان می توانند حضور ملموس نیروهای حراست و انتظامات را در داخل دانشکده های پردیس مرکزی این دانشگاه بطور کاملا ملموسی احساس کنند، نیروهای حراست و انتظامات بطور مرتب در داخل دانشکده ها در حال گشت زنی هستند و خواستار پراکنده شدن دانشجویانی هستند که دور یکدیگر جمع شده اند.

همینطور تذکر به نحوه ی پوشش دانشجویان دختر این دانشگاه که بعد سخنان فرهاد رهبر درباره طراحی یونیفورم برای دانشجویان به شدت افزایش پیدا کرده بود، این روزها حتی نسبت به قبل نیز شدت بیشتری پیدا کرده است و درگیری های پراکنده ای را میان دانشجویان و حراست دانشگاه ایجاد کرده است.

بنظر می رسد انگیزه ی بالای دانشجویان برای شرکت در تجمع اعتراضی و نشان دادن اعتراضات خود عامل اصلی این فشارهای مسئولین بر دانشجویان دانشگاه تهران است. حراست دانشگاه تهران تاکنون کوشیده است تا با استفاده از تهدید و امنیتی کردن بیشتر فضا جلوی برگزاری برنامه را بگیرد.

لازم به ذکر است که تجمع دانشجویی - اعتراضی دانشجویان به مناسبت روز دانشجو در روز ۱۷ آذر ساعت ۱۱ صبح در محوطه ی آزاد در مقابل سر در دانشکده فنی دانشگاه تهران برگزار خواهد شد.

جناب رئیس جمهور

شاید شما به دلیل مشکلات زیادی که با آن­ها روبرو هستید، شعارها و ادعاهایی را که در ارتباط با آموزش و پرورش مطرح کرده­اید از یاد برده باشید، اما قاطبه­ی فرهنگیان هنوز از یاد نبرده­اند که شما چه وعده­هایی داده­اید و چه امیدهایی ایجاد کرده­اید:

گزارشگران حقوق بشر سازمان ملل متحد روز پنجشنبه از دولت ايران خواستند تا به آنچه که آنها «سرکوب» فعالان حقوق زنان  در اين کشور خواندند، پايان دهد.

اين گزارشگران می گويند: فعالان کمپين يک ميليون امضاء که  برای رفع تبعيض های قانونی در مورد زنان در ايران فعاليت می کنند، تحت تعقيب امنيتی و قضايی قرار گرفته اند.

کمپين يک ميليون امضاء از سال ۲۰۰۶ فعالیت خود را برای رفع تبعيض های قانونی در مورد زنان ايران  آغاز کرده است. هدف اعضای اين کارزار، تغيير قوانينی است که باعث شده است زنان در ایران در اموری مانند طلاق، شهادت در دادگاه و ارث از حقوق يکسانی با مردان برخوردار نباشند.

در بيانيه دو گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل آمده است: «فعالان مدافع حقوق زنان در دو سال گذشته  به دليل فعاليت های مسالمت آميز خود به طور روز افزون مورد تعقيب و آزار قرار گرفته اند.»

مارگرت سکاگيا، گزارشگر ويژه شرايط مدافعان حقوق بشر، و ياکين ارتورک، گزارشگر ويژه خشونت عليه زنان، در بيانيه مشترک خود تاکيد کرده اند : اين فعالان حقوق زن در ايران در شرايط سرکوب جدی قرار دارند و مقامات قضايی و امنيتی مانع سفر آنها می شوند.

در اين بيانيه همچنين تصريح شده است: «فعالانی که در تظاهرات آرام شرکت کردند مورد تعقيب قضايی قرار گرفته و بازداشت شده اند و بسياری از آنها به زندان محکوم شده اند.»

از زمان آغاز فعاليت کمپين يک ميليون امضاء تعدادی از اعضای آن دستگير شده اند ، که برخی از دستگير شدگان چند هفته پس از بازداشت آزاد شده اند.

اين دو گزارشگر که هر دو زن هستند، گزارش خود را به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل ارائه می کنند.

آنها از دولت ايران خواسته اند تا ميثاق بين‌المللی حقوق مدنی و سياسی را رعايت کند. ايران يکی از ۱۶۳ کشوری است که این کنوانسيون را امضا کرده است.

اين گزارشگران همچنين تاکيد کرده اند: «مشارکت زنان در عرصه عمومی زندگی برای تامين حقوق برابر با مردان در جمهوری اسلامی ایران می بايست به مثابه ابزاری برای ايجاد جامعه سالم و قوی مورد تشویق قرار گیرد.»

در تازه ترین مورد بازداشت فعالان حقوق زنان، عشاء مومنی، فعال حقوق زنان مقیم آمریکا، دو ماه پس از رورود به ایران بازداشت و پس از حدود يک ماه، به قيد وثيقه ۲۰۰ ميليون تومانی  در ۲۱ آبان ماه سال جاری از زندان آزاد شد.

با این حال، خانم مومنی همچنان متهم به اقدام عليه امنيت ملی و تبليغ عليه نظام است. پدر عشا مومنی گفته است که دخترش پس از آزادی از زندان قادر به ترک کشور نيست.

روز 23 نوامبر 2008 خبر آزادی نگین شیخ الاسلامی، مسئول انجمن آزاد مهر، به جهان مخابره شد. بازداشت  نگین شیخ الاسلامی و انتقال او به بند 209 زندان اوین در شرایطی صورت پذیرفت که او بعد از یک عمل جراحی مهم بیش از همه چیز به یک استراحت کامل نیازمند بود. نگین پس از گذراندن 50 روز بازداشت با قید وثیقه، موقتا  به علت وضعیت جسمی آزاد شده  است.

 اعتراضات گسترده جهانی بار دیگر رژیم اسلامی را وادار به عقب نشینی کرد و در شرایطی  هر چند مشروط، امروز نگین  به جمع دوستداران خود بازگشته است.
ما ضمن ابراز خوشحالی از آزادی نگین تمامی آزادیخواهان و مدافعین حقوق زن را فرا میخوانیم تا با اعتراضات گسترده و قاطعانه خود امکان آزادی سایر زندانیان سیاسی را فراهم آورند. سازمان آزادی زن در یک کمپین بین المللی، اعتراض خود را به دستگیری فعالین حقوق زن ادامه می دهد و از شما می خواهد، برای اعتراض به رژیم اسلامی و پیوستن به کمپین آزادی این فعالین پتیشن زیر را مضاء کنید.
Free all women activists now in Iran
زنده باد آزادی
زنده باد برابری
سازمان آزادی زن
26نوامبر 2008
www.azadizan.com

روز چهارشنبه (۶ ‌آذر) ده نفر در تهران اعدام شدند. در این میان فاطمه حقیقت‌پژوه که شوهر صیغه ای خود را به خاطر تلاش برای تجاوز به دختر چهارده ساله اش به قتل رسانده بود نیز در میان اعدام شدگان بود.حکم اعدام فاطمه حقیقت پژوه سه سال پیش از سوی رئیس قوه قضائیه متوقف شد اما قضات دیوان عالی کشور این حکم را مجددا تائید کردند. او پیشتر دو بار تا پای چوبه دار پیش رفته بود اما به دنبال اعتراض های گسترده فعالین زنان و فعالان سیاسی  اجرای حکم به تعویق افتاده یود.اعدام او و نه نفر دیگر پیامی بود به مردم ایران و دردی است به وسعت انسان،..... این درد را چگونه فریاد کنیم؟

جناب آقای رئیس جمهور بیان نموده یودند که کشور را یا نفت پنج دلاری هم اداره خواهند کرد و این هم  معنای سخن ایشان است. تنها راه حفظ وضع موجود برای آقایان سرکوب، احضار ، اخراج، بازداشت، شکنجه و اعدام است. و در این میان هم اصلاح طلبان و لیبرال های وطنی خود را آماده می نمایند تا یک بار دیگر با آرمان هایشان میثاق نمایند!

آقایان نمی توان در اعدام و شکنجه مشارکت انتقادی کرد! بلکه تنها مقابل آن باید ایستاد و از آزادی و برابری، از انسان  دفاع کرد.

امروز ده ها فعال و مبارز سیاسی از فرزاد کمانگر تا فرهاد حاج میرزایی در زیر حکم اعدام و شکنجه قرار دارند. سرنوشت ما کارگران، زنان و دانشحویان نه با ریاست جمهوری این جناح و آن جناح که به تشکل ، همبستگی، وحدت ما و مقابله با این روند تعیین می گردد. الگوی ما امروز همبستگی مردم کامیاران با خانواده فرزاد کمانگر است، الگوی ما اتحاد خانواده های دانشجویان دستگیر شده در 16 آذر سال گذشته است و ایده ما شکل گیری تشکل های مستقل توسط کارگران و زنان و دانشجویان است. شکل گیری دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب گامی بود در این راه، راهی  که پر قدرت  ادامه خواهیم داد.

رضا کمانگر

امروز چهارشنبه 6آذر، بدنبال بالاگرفتن احتمال اعدام فرزاد کمانگر مردم شهر کامیاران در گروه های سنی متفاوت با حالت نگرانی به روشهای مختلف بطور خود جوش به حمایت از فرزاد و خانواده او پرداختند که بنوعی حکومت نظامی غیررسمی به نیروهای مسلح رژیم تحمیل گردیده بود. در طول روز نیروهای مسلح رژیم تجمعات کوچک و بزرگ مردم را که در جویای وضعیت فرزاد بودند بهم میزدند که در مواردی به درگیری منجر شده است. احتمال اینکه کسانی بازداشت شده باشند هنوز خبری منتشر نشده است.

درود بر مردم کامیاران!

مردم کامیاران امروز یک بار دیگر پیام محکمی را به گوش مقامات قوه قضائیه و سران رژیم اسلامی رساندند که تحمل اعدام فرزاد کمانگر را ندارند! امروز مردم کامیاران اعلام کردند فرزاد متعلق به همه مردم این شهر است و او نباید اعدام بشود!

مردم این ضرورت را درک کرده اند که فقط با حمایت وسیع وگسترده میتوانند جان فرزاد را نجات دهند.

امروز تنها شهر کامیاران نبود که در تلاش برای نجات جان فرزاد و در عین حال نگرانی بسر برد، در اکثر شهرهای ایران و همچنین در سطح بین المللی فعالین مدافع حقوق بشر از طریق نهادهای حقوق بشری در تلاش برای توقف اجرای حکم اعدام فرزاد بودند و تلاش بی دریغ و فراوانی انجام دادند.

هنوز حکم اعدام فرزاد لغو نشده است. خطر اعدام فرزاد بلقوه وجود دارد، درنتیجه تلاشها و حمایتهای گسترده تنها امید به نجات جان فرزاد کمانگر است!

6 آذر 1387

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

در آستانه روز جهانی خشونت علیه زنان یک فعال حقوق زنان دستگیر شد

بنابه گزارشات رسیده از شهر سمنان خانم فاطمه نبوی 28 ساله روز پنجشنبه 30 آبان ماه در پی احضار او به اداره اطلاعات سمنان معروف به ستاد خبری دستگیر و به نقطه نامعلومی منتقل گردید.

خانم فاطمه نبوی که در یکی از شرکتهای تولیدی سمنان مشغول بکار بود توسط بازجویان وزارت اطلاعات به ستاد خبری فرآخوانده می شود. وی روز پنجشنبه پس از مراجعه به ستاد خبری دستگیر و به نقطه نامعلومی برده می شود. از زمان دستگیری تا به حال هیچ خبری از وضعیت و شرایط ایشان در دست نیست.

خانواده ایشان از روز دستگیری تا به حال بارها به اداره اطلاعات سمنان مراجعه نمودند ولی مامورین وزارت اطلاعات از دادن هرگونه خبری از وضعیت و شرایط ایشان خوداری می کنند،و برخوردی تهدید آمیز و غیر انسانی با این خانواده دارند.

بازجویان وزارت اطلاعات همچنین در هفته های اخیرتعداد زیادی از اعضای خانواده نبوی را به اداره اطلاعات سمنان احضار کردند و آنها راچندین ساعت مورد بازجویی خود قرار دادند و در حین بازجوئی مورد تهدید و فشارهای روحی قرار داشتند

خانم نبوی سومین زندانی این خانواده می باشد. خانم حمیده نبوی که دارای یک فرزند 5 ساله بدلیل قصد شرکت در مراسم بیستمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی 1367 را داشتند دستگیر و در یک پروسه چند روزه به یک سال زندان محکوم شد. برادر ایشان آقای سید ظهور نبوی مقاله نویس سرزمین آریائی در حال حاضر در بند 350 زندان اوین زندانی است و محکوم به 5 سال زندان می باشد.

لازم به یاد آوری است تعداد زیادی از زندانیان سیاسی زن در زندانها مختلف ایران بسر می برند خانم روناک صفارزاده؛هانا عبدی، شهلا زرین فر،زهرا اسدپور گرجی،شهناز کیپور، فاطمه جوشن،شهناز غلامی ،فاطمه گفتاری و خانم حمیده نبوی می باشند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، احضار،دستگیری و انتقال به نقطه نامعلوم و بی خبرگذاشتن خانواده ها از وضعیت عزیزانشان را محکوم می کند،از سازمانهای مدافع حقوق زنان و سایر سازمانهای حقوق بشری خواستار دخالت برای آزادی تمامی زندانیان سیاسی زن در ایران است.

5 آذر 1387 برابر با 25 نوامبر 2008

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

بنابه گزارشات رسیده از دانشگاه علامه طباطبایی،4 دانشجوی متحصن که تحصن خود را از روز شنبه آغاز کرده بودند نیمه شب گذشته با وحشیانه ترین شکل مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و سپس توسط پلیس امنیت دستگیر و به نقطه نامعلومی متقل شدند.

4 دانشجوی متحصن درحالی که سومین روز تحصن خود را پشت سر گذاشته بودند و از شب گذشته همراه با خانواده های خود در دانشگاه در حال تحصن بودند در ساعت 01:30 بامداد مورد یورش وحشیانه نیروهای حراست قرار گرفتند و بشدت آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده و کشان کشان از دانشگاه خارج کردند.

حراست دانشگاه از قبل هماهنگیها را با نیروی سرکوبگر امنیت را انجام داده بود و هم زمان که دانشجویان متحصن به بیرون دانشگاه برده می شدند 3 ماشین نیروی انتظامی در انتظار آنها بود به آنها تحویل داده شدند.

اعضای خانواده های دانشجویان که در کنار عزیزانشان بودند با بی احترامی و با روشی وحشیانه از دانشگاه بیرون رانده شدند.

داشجویان اعلام کرده بودند که در صورتی که دستگیر شوند از لحظه دستگیری اقدام به اعتصاب غذا خواهند نمود. آنها هنگام دستگیری به خانواده های خود اعلام کردند که از این لحظه به بعد در اعتصاب غذا بسر خواهند برد.

حراست بدستور وزارت اطلاعات و شریعتی رئیس دانشگاه یورش خودش را علیه دانشجویان آغاز کرد و کسی که مجری این دستورات بود رئیس حراست فردی بنام سیدی و معاون وی دهقان که خود مستقیما در ضرب و شتم و اهانت داشجویان و خانواده هایشان شرکت داشت.

لازم به یاد آوری است که دنشجویان به خاطر محروم شدن از تحصیل اقدام به تحصن در دانشگاه نمودند.

سایر دانشجویان علامه اعلام نمودند که امروز را در اعتراض به دستگیری همکلاسهای خود اقدام به اعتراضات گسترده خواهند نمود و از سایر دانشگاههای کشور خواستار حمایت از آنها شدند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران ، یورش وحشیانه علیه 4 دانشجوی متحصن را محکوم می کند و از سازمانهای حقوق بشری خواستار دخالت برای آزادی فوری و بدون قید شرط آنها است.

5 آذر 1387 برابر با 25 نوامبر 2008

از هنگامی که وجدان بشری دریافت که رعایت حیثیت و کرامت انسانی ، باید سرلوحه هر اقدام و هر گام باشد ، معاهدات بین المللی و تصمیمات مجامع جهانی بر این گرایش پای فشردند.

جای نگرانی است در شرایطی که این اصول و بایدهای غیر قابل انکار ، در مدونه ها و قوانین فهرست کتاب نظام حقوقی ما به چشم می خورد ، در عمل کمتر مورد توجه قرار می گیرد.

وضعیت اسف بار منصور اسالو در زندان بویژه رعایت احوال بیمار او ایجاب می کند که مدیریت زندان با توجه به صراحت قانون زندانها تسهیلات مناسبی جهت مداوای چشم ، معالجه کلیه و تمهید یک معالجه مستمر و مفید را تعبیه دارد . در هیچ نگرش انسانی اتهام زندانی عامل آن نخواهد بود که متهم از بهداشت، امنیت و سلامت برخوردار نباشد.

کانون مدافعان حقوق بشر

پدر و مادر کبرا رحمانپور، با ارسال يک نامه از افکار عمومي بين المللي و از همگان دعوت کرده اند، کمک کنند فرزند دلبند آنها از زندان آزاد شود.

ما به اين فراخوان پاسخ ميدهيم و براي نجات کبرا رحمانپور و آزادي او از زندان ، از همه امکانات و ارتباطات خود استفاده کرده و از همگان دعوت ميکنيم، دست به دست هم داده و کاري کنند، کبرا اين اسير طبقه کارگر را از زندان حکومت اسلامي نجات دهيم.

كبرا رحمانپور ، اكنون ۲۷ سال دارد. کبرا بيش از هشت سال است که در زندان اوين اسير است.

كبرا دختر جوان و با استعدادي كه براي ادامه تحصيل و كمك به مخارج خانواده در يك خانه مشغول كار بود،او مورد تجاوز قرار ميگيرد ومجبور به ازدواج با مردي ميشود كه همسن پدرش بود و به او تجاوز كرده بود. کبرا در جريان يك درگيري با مادر شوهرش، وقتي با چاقو مورد حمله قرار ميگيرد، در حين دفاع از خود، متاسفانه با ضربات چاقو مادر شوهرش را به قتل ميرساند.

كبرا از طرف حكومت اسلامي دستگير و فورا به اعدام محكوم شد.

کبرا قرباني فقر و نداري و قرباني دولتي است که مردم را به بدبختي و فلاکت کشانده و زندگي آنها را با مرارت و فقر و بدبختي همراه کرده است. کبرا قرباني حکومت ضد انسان و ضد زن و ضد کودک جمهوري اسلامي است.

كمپين نجات كبرا رحمانپور ، يكي از بزرگترين و موفق ترين و انساني ترين كمپين ها بر عليه اعدام بود كه انعكاس فوق العاده زيادي در دنيا داشت.

اما كبرا همچنان در زندان و دربلاتكليفي كامل بسر ميبرد.

خانواده كبرا، مادر و پدر دردمند او اکنون دست ياري بسوي همه ما دراز کرده و خواهان اقدامات گسترده و بين المللي براي نجات کبرا هستند.  

كميته بين المللي عليه اعدام ، به نامه پدر و مادر کبرا پاسخ مثبت داده و با اعلام كمپين آزادي كبرا، ميخواهد کبرا فورا از زندان آزاد شود.

كمپين " كبرا را آزاد كنيد" کمپيني  براي آزادي كبرا و  كبراها است. 

كمك كنيد كبرا را به آغوش خانواده اش برگردانيم.

سمینار
شنبه 22 نوامبر 2008
ساعت: 13.00 - 17.00
دانشگاه آزاد بروکسل
Université Libre de Bruxelles

Campus du Solbosch / Auditorium H2215
Avenue Franklin D. Roosevelt 50
B – 1050 Bruxelles

برگزار کنندگان:

حزب سوسیالیست چپ
کمیسیون زنان (LSP)
سخنران: آنیا دسخون ماکر
www.socialisme.be/lsp/vrouwen

فدراسیون انجمن های کردی در بلژیک
(FEK-BEL) بخش زنان
سخنران: نسیبه قره داغی - خبرنگار
Fek-bel@hotmail.com

سازمان حقوق پناهندگان
کمیسیون زنان (EGK-COI)
سخنران: نازلی توپ
www.collective-oi.org
info@collective-oi.org

سازمان زنان 8 مارس (ایران - افغانستان)
سخنران: آذر
www.8mars.com
f.amirkhizi@yahoo.com

دانشجویان فعال چپ
www.gauche.be/fr

سمینار - روز جهانی مبارزه با خشونت جنسی برعلیه زنان
تاریخچه

25 نوامبر سال 1960 در بخش شمالی "جمهوری دومینیکن"، جسد سه زن در کنار یک شیب عمیق پیدا شد. آنها سه خواهر به نامهای "پاتریا"، "مینروا" و "ماریا ترزا" میرابل بودند؛ که هر سه از مبارزین فعال در جنبش مبارزه مخفی برعلیه حکومت دیکتاتوری "رافائل تروئیلو" بودند. تروئیلو سعی کرد، آن حادثه را بعنوان یک تصادف خیابانی توجیه کند. اما به سرعت مشخص شد، که به هر سه خواهر پیش از قتلشان تجاوز شده است.  قتل خواهران میرابل تبدیل به یک رسوایی آشکار در جمهوری دومینیکن شد و دلیلی محکمتر برای گسترش جنبش مبارزه برعلیه حکومت دیکتاتوری تروئیلو. خواهران میرابل به سمبل "مبارزه در راه آزادی" بدل شدند. در سال 1981، در "گردهمایی زنان آمریکای لاتین و جزایر کارائیب"، در "بوگوتا"ی کلمبیا، زنان روز 25 نوامبر را بعنوان "روز جهانی مبارزه با خشونت جنسی برعلیه زنان" برگزیدند.

در 1999 این  روز جهانی بوسیله سازمان ملل به رسمیت شناخته شد.

خشونت علیه زنان؛ همه جا

وقتی در عراق سربازان آمریکایی پس از تجاوز به عبیر دختر 15 ساله عراقی، او را سوزاندند؛ در افغانستان، جنگ سالاران امینه را سنگسار کردند. درحالیکه در زندانی در ایران خیریه فریاد زد مرا سنگسار نکنید، به دارم بیاویزید؛ مجازاتی که برای او تعیین شده بود.

زمانی که در حومه پاریس سوهانه 18 ساله، برای حفظ ناموس خانواده بوسیله مردان فامیل به آتش کشیده شد؛ مرجان 16 ساله هم خود را در ایران به آتش کشید تا با مردی همسن پدربزرگش ازدواج نکند. کمی بعد سوماراری پاکستانی با 80% سوختگی جان سپرد و تا آخرین لحظه هم نگفت، که این شوهرش بود که او را به آتش کشید.

طی جنگی که در کردستان جریان دارد، این زنان کرد هستند، که بیشترین قربانیانند؛ درست همانند زنان ترک. این زنان همچنین در کنار رنج و بدبختی ناشی از جنگ، قربانی قتلهای ناموسی، ازدواج های اجباری و خشونت خانگی نیزهستند.

وقتی در سومالی کلثوم 7 ساله از درد ختنه فریاد می زد، فریادش با آخرین فریاد مریم 9 ساله در شب زفافش در هم آمیخت. این در حالیست که در مناطق مختلف کنگو، زنان در هر سنی توسط نیروهای مقاومت و همزمان بوسیله ارتش حکومتی به شکل نفرت انگیزی مورد خشونت و صدمه جنسی قرار می گیرند، بطوریکه در بسیاری از روستاها دیگر هیچ کودکی بدنیا نخواهد آمد.

در حالی که فدیمه در سوئد توسط پدر و برادرش کشته شد؛ در بلژیک هر روز در روزنامه ها درباره زنانی می خوانید که بشکل تأسف باری بوسیله همسر یا همسر سابقشان کشته می شوند، آنها سرنوشتشان را با نادیا شاعر افغانی گره می زنند.

به لیزا و جویس آمریکایی توسط مردانی ناشناس در آمریکا تجاوز شد و سپس کشته شدند؛ در حالی که ناتالی در ویترینی در آمستردام منتظر مشتری بود و کشتی برده های جنسی از اروپای شرقی، در بندر هامبورگ لنگر انداخت. در حالی که زنان بدون مجوز اقامت قانونی، انتخابی بین استثمار جنسی، گدایی کردن و یا کار بعنوان کلفت خانگی ندارند، تا با کار هفت روز در هفته حقوق بخور و نمیری دریافت کنند.

وقتی که یک میلیون زن عراقی در طی سالهای تحریم اقتصادی آمریکا و متحدانش جان خود را از دست دادند، بیش از چهار میلیون زن عمدتاَ آفریقایی بر اثر جنگ جان خود را از دست دادند؛ همزمان با اینکه در بوسنی هزاران هزار زن مورد تجاوز سربازان قرار می گرفتند...

سمینار درباره خشونت علیه زنان و چگونگی مبارزه با آن:

خشونت؛ زنان همه جا با آن روبرو هستند؛ در شهر، در روستا، در خانواده و در خیابان. خشونت به صورت فردی، گروهی و حکومتی اعمال می شود؛ در کشورهای مختلف به فرمهای متفاوت؛ چه در کشورهای توسعه یافته سرمایه داری در پوشش حقوق برابر قانونی؛ و چه چهره وقیحانه اش در کشورهای توسعه نیافته، که بر همه آشکار است.

مسلما این شرایط با گسترش و پیشرفت هرچه بیشتر بحران مالی و بحران غذایی فاجعه بار و موج فشار اقتصادی در سطح جهانی بهتر نخواهد شد. با این کمبود عذاب آور روزافزون، تلاش برای بدست آوردن مایحتاج فزونی خواهد گرفت و مانند همیشه ضعیف ترین اقشار جامعه - زنان، مهاجران، سالمندان و جوانان...- باید سخت ترین ضربات را تحمل کنند. افزایش بیکاری و فقر باز هم منجر به این خواهد شد که زنان کمتری نسبت به امروز امکان تشکیل زندگی مستقل را داشته باشند.

اما همه این وقایع بدون مبارزه و مقاومت به وقوع نخواهند پیوست، کما اینکه امروزه ما شاهد مبارزه زنان علیه خشونت در جای جای جهان هستیم. همچنین مبارزه برعلیه شرایط  غیرانسانی زندگی، که سیستم سود کپیتالیستی به ما تحمیل کرده است. مبارزه ای که زنان و مردان طبقه کارگر و فقیرترین اقشار را برعلیه شرایط بد کاری، حقوق ناچیز، فقر، بی سوادی، بی کاری و بیگاری برمی انگیزد و زنان را به صف اول می خواند.

بعد از ظهر روز 22 نوامبر، عده ای از زنان فعال از کشورهای مختلف می خواهند، شرح مبارزات زنان در نقاط مختلف جهان را رد و بدل کنند؛ تا از مبارزات هم الهام بگیریم، به یکدیگر قوت قلب دهیم و بدینوسیله اتحادمان را برعلیه همه اشکال خشونت تقویت کنیم. ما زنان درصورتی پیروز خواهیم شد که متشکل شویم و برای مبارزه برای جامعه ای بدون ستم و استثمار، خشونت و تبعیض تصمیم جدی بگیریم.

مبارزه برعلیه خشونت، ستم و استثمار فقط مبارزه ای برای زنان نیست. برای اینکه سیستم موجود که بر پایه قدرت و سود هرچه بیشتر بنا شده است را به جامعه ای تغییر دهیم که بر پایه برابری همگان بنا شود؛ همه زنان و مردانی را که می خواهند به این مبارزه بپوندند، دعوت می کنیم، که در این سمینار با ما به بحث و گفتگو بنشینند. منتظر حضور شما هستبم.

متحد، در صفوف مبارزاتمان!
متحد، برای دنیایی بدون خشونت!

سازمان ملل متحد با هشدار نسبت به آلودگی هوا در سراسر جهان و به ويژه قاره آسیا، ۱۳ شهر و ازجمله تهران را در شمار شهرهای خطرناک دنیا معرفی کرد.
درگزارش سازمال ملل آمده است که غباری قهوه‌ای رنگ که ضخامت آن گاهی به بیش از یک مایل می رسد، ازشبه جزیره عربستان تا دریای زرد (در کنار اقیانوس آرام، میان دو کره و چین) را فراگرفته است که حتی از درون هواپیماهم دیده می‌شود. غباری که از ایران نیز می گذرد و تهران را نیز در خود جای داده است. در بهار این غبار قهوه‌ای رنگ گاهی تا کالیفرنیا هم ادامه می‌یابد.
تهران در کنار شهرهایی مانند بانکوک، قاهره، دهلی‌نو وسئول، از جمله آلوده‌ترین شهرهای جهان نامیده شده‌است، که زندگی در آن‌ها با خطراتی روبه‌رو است.
اما گزارش سازمان ملل تنها به چند شهر اکتفا نمی کند. این گزارش شرایط آب و هوایی قاره آسیا را به طور کلی وخیم تر از دیگر قاره ها ارزیابی کرده و می‌گوید میلیون‌ها نفر در بخش گسترده‌ای از کل قاره آسیا در هوای سمی، پر دود و غبار وآمیخته به مواد شیمیایی، تنفس می‌کنند. برپایه همین گزارش، الگوی آب و هوایی در این مناطق بر اثر آلودگی هوا تغییر کرده است.
آچیم اشتاینر، مدیرعامل «برنامه محیط زیست سازمان ملل» در پکن، با اشاره به وضعیت پیش‌آمده می‌گوید: «هیچگاه انجام یک اقدام فوری [برای حل این معضل]، این‌قدر ضروری نبوده است که امروزه ضروری است.»
در این گزارش آمده است محصولات صنایع خودروسازی، جنگل زدایی برای کشاورزی، استفاده از چوب و فضولات حیوانی برای  پخت و پز و نیروگاه‌های زغال سنگی در جنوب قاره آفریقا، سرچشمه رود آمازون و شمال قاره آمریکا نیز افزایش پیدا کرده است؛ با این حال اوضاع در قاره آسیا به مراتب بدتر از دیگر قاره‌هاست.
برپایه گزارش گروهی از دانشمندان که از سال ۲۰۰۲ به بررسی آلودگی هوا پرداخته‌اند، درآسیا ابرهای قهوه‌ای رنگ به طرز چشمگیری مانع تابش نور خورشید به شهرهای چین می‌شوند و باعث کاهش برداشت محصول در زمین‌های کشاورزی هند نیز شده است.
بر اساس گزارشی که دانشگاه تهران نزدیک به ۳ سال پیش منتشر کرد، افزایش منواکسید کربن در هوای تهران، میزان مرگ و میر بر اثر عوارض قلبی را در این شهر افزایش داده است

علیرغم آزادی طیب ملایی از اعضا هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران، روز سه شنبه 21 آبان ماه بار دیگر مامورین انتظامی کلانتری 15 سنندج با سلاح و تجهیزات و بدون نشان دادن حکم قضایی با خشونت وارد منزل طیب ملایی شده و بلافاصله و بدون سوال و جوابی برادر ایشان را دستبند زده و پس از جستجوی خانه بر بالای پشت بام رفته و بشقاب ماهواره همسایه را به همراه برادر طیب با خود بردند و اعلام کردند تا معرفی طیب ملایی برادرش را آزاد نخواهند کرد.

با پیش آمدن این وضعیت غروب روز چهارشنبه طیب ملایی پس از بازگشت از کار به کلانتری مزبور رفت که همانجا بازداشت و بنا بر اظهار مامورین این کلانتری فردایش به زندان مرکزی سنندج منتقل و ممنوع الملاقات شده است. بر این اساس امروز پنج شنبه مورخه 23/8/87 به مادر طیب اجازه ملاقات با وی را ندادند.

در رابطه با اتهام طیب مولایی این بار  نیز مامورین نیروی انتظامی ادعای واهی قبلی را مبنی بر داشتن سلاح مطرح کرده و  طیب را به اتهام استفاده از ماهواره زندانی و ممنوع الملاقات کرده اند. این در حالی است که مامورین انتظامی بشقاب ماهواره همسایه را ضبط کرده و آنرا متعلق به طیب اعلام نموده  اند در حالی که همسایه طیب اعلام کرده است بشقاب مال طیب نیست و متعلق به وی می باشد.

از سوی دیگر دیروز پنج شنبه 23 آبانماه احضاریه ای از سوی معاونت دادستانی کنگان به درب منزل طه آزادی عضو علی البدل هیئت مدیره اتحادیه ازاد کارگران ایران ارسال گشته و طی آن از طه آزادی خواسته شده است از تاریخ روئیت ابلاغیه به مدت 7 روز فرصت دارد تا خود را به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به شعبه معاونت دادستانی کنگان معرفی نماید.

لازم به یاد آوری است  طه آزادی به جرم شرکت در برگزاری مراسم روزجهانی کارگر امسال در شهر عسلویه به همراه جوانمیر مرادی دستگیر و به مدت 47 روز در بازداشتگاه نیروی انتظامی عسلویه، ستاد خبری و زندان مرکزی بوشهر تحت بازداشت و شکنجه های روحی و جسمی قرار داشت.

اتحادیه آزاد کارگران ایران احضار طه آزادی به دادگاه و یورش مکرر به منزل طیب ملایی و بازداشت و آزار و اذیت وی و خانواده اش را با اتهامات واهی قویا محکوم میکند و متوسل شدن به اعمال ضد انسانی  از سوی مامورین انتظامی را تلاشی از سر استیصال از سوی دشمنان طبقه کارگر برای خانه نشین کردن اعضای فعال اتحادیه آزاد کارگران ایران ارزیابی میکند و با تمام توان در مقابل آن ایستادگی خواهد کرد.

اتحادیه آزاد کارگران ایران با توجه به ایجاد سندیکا توسط کارگران نیشکر هفت تپه و در شرایطی که تورم افسار گسیخته زندگی را بیش از هر زمان دیگری به جهنمی برای کارگران تبدیل کرده است، صدور حکم تعلیقی برای کارگران شرکت واحد و یکسال زندان برای افشین شمس و احضار طه آزادی و محمد جراحی و یورشهای مکرر به منزل طیب ملایی و بازداشت وی را تعرضی سازمانیافته از سوی دشمنان طبقه کارگر برای واردار کردن کارگران به عقب نشینی از ایجاد تشکل و جلوگیری از اعتراضات کارگری ارزیابی میکند و از عموم کارگران و تشکلها و نهادهای کارگری میخواهد تا متحدانه در برابر این یورش ایستادگی نمایند.

همچنین ما از عموم سازمانهای کارگری و حقوق بشری در سراسر جهان میخواهیم تا نسبت به زیر پا گذاشتن گسترده بدیهی ترین حقوق کارگران در ایران اعتراض نموده و خواهان آزادی منصور اسالو، افشین شمس، طیب ملایی  و توقف فوری احضارها و بازداشت و آزار و اذیت کارگران در ایران شوند.

رونوشت به: کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری ituc

اتحادیه آزاد کارگران 23/8/87

کمیته گزارشگران حقوق بشر

عصر بیست و سوم آبان ماه، تعدادی از شرکت کنندگان در مراسم بزرگداشت ستار خان دستگیر شدند.

این مراسم که همه ساله بر سر مزار سردار مشروطیت و در بزرگداشت وی در شاه عبدالعظیم حسنی برگزار می شود امسال با برخورد ماموران امنیتی مواجه گردید.

از جمله بازداشت شدگان در این مراسم "عبدالله عباسی جوان" استاد دانشگاه شهید رجایی،"حسین حسینی" دبیر اسبق انجمن اسلامی آموزشکده رازی شهر اردبیل و "فیروز حسین پور" می باشند که پس از دستگیری به مکانی در اطراف حرم شاه عبدالعظیم و سپس به زندان اوین منتقل شدند.

مهندس عباسی جوان سال گذشته نیز در منزل مسکونی خود در تهران دستگیر و مدت 130 روز در بند 209 در بازداشت به سر برد وی سپس از سوی شعبه 15 دادگاه انقلاب تهران به 6 ماه حبس محکوم شد..

حسین حسینی نیز در ابتدای تیر ماه امسال، به مدت یکماه در بازداشتگاههای اداره اطلاعات نقده(سولدوز) و اردبیل در بازداشت بود.

دیگر بازداشت شدگان که تعداد آنها حداقل به 10 نفر می رسید در ساعات انتهایی شب گذشته آزاد شدند.

گفته میشود که تلفن همراه این افراد توسط ماموران امنیتی ضبط گردیده و به آنها برگردانده نشده است

ياسر گلي، دانشجوي دانشگاه آزاد سنندج ، اولين دبير اتحاديه دموکراتيک دانشجويان کرد پس از 13 ماه بازداشت از سوي شعبه دوم دادگاه انقلاب سنندج به رياست قاضي طياري به 15 سال حبس تعزيري توام با تبعيد به زندان بافت کرمان محکوم گرديد.

بنا به گفته آقاي نعمت احمدي ، وکيل مدافع ايشان ، آقاي ياسر گلي به محاربه متهم و محکوم گرديدند ، اين اتهام و محکوميت در حالي صورت ميگيرد که وکيل اين دانشجوي زنداني بر فقدان کمترين مستندات و ادله در پرونده ايشان تاکيد مي نمايند.

شايان ذکر است فاطمه گفتاري ، مادر اين زنداني عقيدتي نيز به دليل حمايت از فرزند خود و ساير فعاليتهاي مسالمت آميز اکنون در زندان به سر مي برد و همچنين پدر آقاي گلي نير به دليل اطلاع رساني در مورد پرونده فرزند خود مدتي را در بازداشت به سر برده اند.

متاسفانه پرونده آقاي گلي اولين مورد از مجموعه محکوميتهاي فاقد سند به خصوص در منطقه کردستان ايران نيست و يقين است اراده اي خارج از حوزه حقوقي با زير پا گذاردن اساس و اصول حقوقي و انساني پي جوي مطامع سياسي مي باشد. رويه رو به عرف مذکور در سايه عدم توجه مورد نياز ديده بانان اجتماعي و اصحاب رسانه اي مجموعاً به فضاي راديکاليسم و غير مسالمت جويانه در بافت هاي حاشيه اي و قومي کشور دامن زده است.

مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران ضمن ابراز تاسف از محکوميت غير حقوقي آقاي ياسر گلي ، خواهان بازنگري پرونده ايشان در بعدي حقوقي و بي طرفانه مي باشد ، اين مجموعه توجه اصحاب رسانه اي و مدافعان حقوق بشر را به رويه نگران کننده و رو به عرف محکوميتهاي فاقد سند در مناطق حاشيه اي کشور جلب مي نمايد.

دبيرخانه مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران
تهران - 24 آبان 87 برابر با 14 نوامبر 2008

تبرئه‌ی برخی اعضای کمپین یک ملیون امضا،آزادی خانم عشا مومنی با قید وثیقه‌ و پس از آنکه‌ مقامات رسمی اتهام وی را "اقدام علیه‌ امنیت ملی" اعلام کردند،آزادی فعالان و روزنامه‌نگاران آذربایجانی هر چند شاخص هایی  نشانگر بهبود کلی وضعیت حقوق بشر نیستند اما به‌ عنوان طیفی از اخبار ارسالی موجبات خوشحالی و شعف تمام فعالان مدنی و حقوق بشر را فراهم آورده‌اند که‌ از ابتدای دستگیری همواره‌ بر غیر قانونی بودن بازداشت این افراد تاکید می کردند.

اما اظهار شعف فعالان با مرور اخبار کردستان به‌ اظهار نگرانی و بیم مبدل میشود،به‌ ویژه‌ که‌ بسیاری از فعالان مدنی کرد ماهها و حتی در مواردی بیش از یک سال است که‌ در بازداشت به‌ سر برده‌ و حتی تفهیم اتهام نیز نشده‌اند.کثرت این موارد به‌ حدی است که‌ اندک فعالان و روزنامه‌نگاران مستقلی که‌ هنوز به‌ زندان ها نیفتاده‌اند از گزارش دهی جامع و دفاع از جمعیت کثیر زندانیان مدنی و سیاسی کرد عاجز مانده‌اند.

نقض حقوق بشر در کردستان ‌ به‌ مواردی که‌ در گزارشات می آید نیز محدود نمانده‌ و چه‌ بسا به‌ دور از چشم رسانه‌ها ونهادهای ذیربط  فاجعه‌ای حقوق بشری در حال رخ دادن است.

اکنون باید بر همگان مشخص شده‌ باشد که‌ جمهوری اسلامی رفتاری نابرابر و مبتنبی بر جدا سازی نسبت تمام طیف های فعالان کرد در پیش گرفته است. متاسفانه‌ وجود شواهد محکم و متقن نشان میدهند که‌ قاعده‌ی رفتار برابر حاکمیت با شهروندان خود، راجع به‌ فعالین زن و مدنی در کردستان به‌ هیچ عنوان رعایت نگردیده‌ است و به‌ عکس  اصرار ناواقع بینانه‌ نسبت به‌ استمرار اقدامات تبعیض آمیز،وضعیت بسیار ناگواری برای فعالان کرد پدید آورده‌ است.

مشخص شده‌ است که‌ حاکمیت جمهوری اسلامی با رویکردی متفاوت با دیگر نقاط کشور در پی آن است که با استفاده‌ از‌ افسانه‌ سازی هایی تحت عنوان دفاع از "تمامیت ارضی" افکار عمومی و فعالان سیاسی و مدنی مرکز نشین را نسبت به‌ ادامه‌ سرکوب در کردستان قانع سازد.

پیشتر آقای محمد صدیق کبودوند دبیر زندانی سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان نیز نسبت به‌ بروز این ناخرسندی در حاکمیت و برخی اقشار پیرامون آن هشدار داده‌ و در رنج نامه‌ی خود ابراز داشته‌بودند که‌" مردم کرد در ایران به عنوان یک ملیت در حاشیه قرار گرفته به دلیل مبارزات و فعالیت‌های سیاسی و مدنی ده‌هاسال است به طور وسیعی در زیر تیغ آپارتاید حاکم قرار دارند" و همچنین با اشاره‌ به‌  رفتار تبعیض آمیز بافت های دیگری با هویت شبه‌ مافیایی خاطر نشان ساخته‌ بودند که‌ "در حال حاضر سامانه ای مبتنی بر آپارتاید سیاسی- قضایی و رسانه‌ای- خبری در کشور حکمفرمایی می‌کند که ملیت‌های حاشیه ایرانی، اقلیت‌های ملی، مذهبی، اقوام، هویت‌طلبان، ناراضیان و مخالفان سیاسی و منتقدان جدی حکومت در  شمولیت این آپارتاید چندجانبه قرار دارند"

صدور گسترده‌ احکام اعدام(اخیرا 7 فعال سیاسی و مدنی کرد)، عدم تناسب بی سابقه‌ مجازات های اعمال شده‌ با اتهاماتی که‌ به‌ فعالان کرد نسبت داده‌ می شود(زنان آذر مهر،آقای کبود وند و دانشجویان کرد)،پرونده‌ سازی های مجدد و محاکمه‌ی دوباره‌ و چند باره‌ یک تن به‌ دلایلی واحد(فعالین زن کرد و ده‌ ها مورد دیگر)،نقض حقوق قانونی متهمان و زندانیان سیاسی و مدنی(اعلام اتهاماتی از قبیل مشارکت در اعتصاب و اطلاع رسانی در ارتباط با وضعیت زندانی)،عدم توجه گسترده‌‌ به‌ سلامت زندانیان(رفتار غیر انسانی با اعتصاب کنندگان کرد در جریان اعتصاب غذای 47 روزه بیش از 80 زندانی کرد)و صد ها مورد دیگر رکورد بی سابقه‌ای در مورد نقض حقوق بشر رقم زده‌ و سندی بر این مدعاست.هم چنین وضعیت مذکور افق تیره‌ و تاری پیش روی فعالیت های مسالمت آمیز در کردستان گسترده‌ است که‌ تاثیرات مخرب آن تا سال ها ادامه‌ خواهد یافت.

‌ اصول عدالت و رفتار برابر حاکمیت با شهروندان و تساوی انسانها در مقابل قانون و دادگاه ها که‌ جزو قواعد آمره‌ حقوق بشر به‌ شمار می آیند ایجاب می کند که‌ به‌ ویژه‌ دستگاه قضایی در مورد رسیدگی بی طرفانه‌ به‌ اتهامات غیر واقعی ای که‌ از جانب دستگاه های امنیتی و مطبوعات وابسته بدانها‌، به‌ فعالان مدنی و حقوق بشر نسبت داده‌ می شود به‌ شیوه‌ای یکسان عمل نماید.

میثاق بین المللی حذف انواع اشکال تبعیض نژادی در اولین ماده‌ خود تصریح‌ می کند که‌؛"تبعيض نژادي" به هر گونه تبعيض، محروميت، محدوديت و يا امتيازي بر مبناي نژاد، رنگ، اصل و ريشه ملي يا قومي که بمنظور لغو کردن و يا آسيب رساندن به شناسائي و برخوداري و اجراي تساوي حقوق بشر و آزاديهاي اساسي در زمينه هاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و ساير زمينه هاي مربوط به زندگي عمومي صورت می گیرد، اطلاق ميشود.

این میثاق همچنین به‌ درستی اشعار می دارد"تبعيض بين انسانها، در زمينه نژاد، رنگ يا منشاء قومي مانع دوستي و روابط صلح آميز ميان ملتها ميشود و آرامش و امنيت مردم را سلب مينمايد و باعث جلوگيري از همزيستي انسانهائي مي شود که مي خواهند در يک سرزمين در کنار يکديگر زندگي کنند"

ما زنان عضو انجمن زنان آذرمهر کردستان ضمن تکرار درخواست خود مبنی بر لزوم آزادی فوری  اعضای در بند خود و تمام زندانیان مدنی و لغو احکام اعدام فعالان، نسبت به‌ ادامه‌ و تعمیق سرکوب ها به‌ ویژه‌ در کردستان هشدار داده‌ و با توجه‌ به‌ عرف حقوقی و منطق حاکم بر تفسیر قواعدی که‌ پیشتر اشاره‌ شد،  مبنای شدت گرفتن این روند را تبعیض و جداسازی می دانیم،لذا نسبت به‌ تداوم فاجعه‌ آمیز آن که‌ جان و آزادی انسانها را هدف قرار داده‌ است ، نگرانی عمیق خود را ابراز داشته‌ و سازمانهای بی طرف را به‌ تحقیق فوری در ارتباط با به‌ کار گیری و استمرار این رفتار از جانب حاکمیت، فرامیخوانیم.

هیات اجرایی انجمن زنان آذرمهر کردستان

چهارشنبه‌ 22 آبان 1387

11 نوامبر 2008

رونوشت:

دبیر کل سازمان ملل میحد

کميته حذف تبعيض نژادي

شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد 

کمیته گزارشگران حقوق بشر

نامه تعدادی از خانواده های زندانیان سیاسی خطاب به سازمان های بین المللی

شهریور ماه سال گذشته در پی برگزاری مراسم نوزدهمین سالگرد قتل عام 30 هزار زندانی سیاسی، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران اقدام به بازداشت گسترده ی شرکت کنندگان در این مراسم نمود. که در پی آن آقایان محمدعلی منصوری، علی صارمی، میثاق یزدان نژاد و علی نادری همچنان در بندند.

محمد علی منصوری 47 ساله صبح روز 11 شهریور ماه، 2 روز پس از برگزاری مراسم، بازداشت شد. وی نزدیک به 4 ماه در سلول های انفرادی تحت شکنجه های شدید روحی و جسمی قرارگرفت. در اولین دادگاه که در تاریخ 13/5/1387 برگزار شد، اتهامات اولیه که پیرامون شرکت در مراسم بود، حذف گردید و اتهاماتی غیرواقعی و دروغین به وی نسبت داده شد که سرانجام پس از 13 ماه بلاتکلیفی ناشی از بازداشت موقت غیر قانونی، حکم سنگین 17 سال زندان به همراه تبعید برای وی صادر شد.

علی صارمی نیز در تاریخ 14/1386 دستگیر و به مدت 7 ماه در سلول های انفرادی تحت شکنجه های روحی و جسمی شدید قرار گرفت. دادگاه انقلاب در تاریخ 2/7/1387 اتهاماتی خودساخته به وی نسبت داده و اتهام شرکت در مراسم که دلیل اصلی بازداشت ایشان بوده را حذف نمود. اکنون پس از گذشت 13 ماه ، وی همچنان در وضعیت بلاتکلیفی به سر می برد و انتظارمیرود که با حکم سنگین دادگاه انقلاب مواجه شود.

میثاق یزدان نژاد 22 ساله، فعال دانشجویی در تاریخ 19 شهریور سال گذشته دستگیر شد. وی نیز پس از سپری کردن ماهها سلول انفرادی همچنان دربازداشت موقت به سر می برد.

محسن نادری در تاریخ 19 /6/1386 بازداشت شد و دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی وی را به یک سال زندان به جرم شرکت در مراسم قتل عام زندانیان سیاسی ، محکوم کرد.

امسال نیز در پی برگزاری بیستمین مراسم سالگرد قتل عام، خانم حمیده نبوی که دارای فرزند 5 ساله است دستگیر و به زندان اوین منتقل گردید. شایان ذکر است که فرزند ایشان بدون سرپرست است. وی نیز به 1 سال زندان محکوم شده است.

ما اعضای خانواده های این زندانیان سیاسی از سرنوشت عزیزانمان به شدت نگرانیم و خواستار عکس العمل قاطع نهاد های حقوق بشری مبنی بر الغای کلیه ی احکام غیر انسانی علیه افراد مذکور و آزادی بدون قید و شرط آنان هستیم .

هم اکنون در سالگرد فاجعه جنایت علیه بشریت به انتظار فجایعی دیگرنشستیم که دگر جگرگوشگانمان قربانی تکرار این فاجعه هستند

فعالان حقوق بشر در ايران

نگين شيخ الاسلامي از فعالان مدني شناخته شده به خصوص در حوزه حقوق زنان استان کردستان است که سوابق همکاري با نهادهاي مدافع حقوق بشر منجمله اين مجموعه را دارا مي باشد، نامبرده که تحصيلکرده رشته روزنامه نگاري است موسس انجمن زنان آذرمهر کردستان نير مي باشد.

خانم شيخ الاسلامي در تاريخ 14 مهرماه سال جاري در منزل شخصي خود در شهر تهران توسط نيروهاي امنيتي بازداشت و به بند 209 زندان اوين منتقل گرديد . اتهامات نامبرده نامشخص مي باشد و تاکنون مسئولان به صورت رسمي در اين مورد اظهار نظري ننموده اند.

به گفته خانواده اين فعال حقوق زنان، وي چندين روز پيش از بازداشت خود مورد عمل جراحي قلب قرار گرفته بود و دوره نقاهت خود را سپري مي نمود ، با بازداشت خانم شيخ الاسلامي روند درمان ايشان متوقف شده و نامبرده بدون امکان درمان تخصصي در بند 209 زندان اوين به سر مي برد.

مسئوليت جان و سلامتي اين زنداني مستقيماً بر عهده مسئولان مربوطه خواهد بود ، هر چند خانواده نامبرده موفق به ملاقات و تماس با وي گرديده اند اما وضعيت جسمي ايشان را مناسب ارزيابي ننموده اند و نامبرده را شديداً بيمار عنوان نموده اند.

مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران ضمن ابراز نگراني خود در مورد سلامتي روحي و جسمي اين فعال حقوق بشر به استناد معاهدات جاري در اين باب اجازه درمان به اين زنداني را جزو حقوق انساني وي ارزيابي مي نمايد و از مسئولان مربوطه رعايت حرمت انساني و تضمين حق حيات اين زنداني عقيدتي را انتظار دارد

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران

بنابه گزراشات رسیده از بند زنان زندان اوین، خانم حمیده نبوی که نسبت به حکم سنگین و غیر انسانی یک سال زندان اعتراض نموده بود در شعبه 36 تجدید نظر دادگاه انقلاب تهران حکم صادره یک سال زندان که در دادگاه بدوی صادر شده بود مورد تایید قرار گرفت.

خانم نبوی روز چهار شنبه اول آبان ماه در دادگاه انقلاب شهر ری مورد محاکمه قرار گرفت و روز دوشنبه 6 آبان ماه از سلولهای انفرادی بنده 209 به دادگاه انقلاب شهر ری برده شدند و به اتهام قصد شرکت داشتن در مراسم بیستمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی 1367 به یک سال زندان محکوم شدند.خانواده خانم نبوی نسبت به این حکم سنگین و غیر انسانی در دادگاه تجدید نظر اعتراض نمودند ولی با شگفتی فراوان و در عرض چند روز در شعبه 36 دادگاه انقلاب تهران حکم یک سال او تایید گردید .

خانم نبوی در اوایل این هفته از بند 209 به بند زنان زندان اوین در کنار زندانیان عادی و خطرناک منتقل گردید.

از زمان دستگیری تا به حال خانم نبوی امکان دیدن دختر 5 ساله اش را نیافته است . رویا دختر 5 ساله او شاهد یورش وحشیانه مامورین وزارت اطلاعات به خود و مادرش بوده و آنها را با وحشیانه ترین شکل از خیابان ربوده و ساعاتی بعد فرزند 5 ساله با چشمانی اشک آلود از او جدا نموده و او را به سلولهای انفرادی بند 209 اوین منتقل نمودند.رویا بدلیل شاهد بودن یورش وحشیانه مامورین وزارت اطلاعات در شوک فرو رفته است و ضربه روحی شدید به او وارد شده است. او از زمان دستگیری مادرش در شرایط روحی بدی بسر می برد و دائم بی قراری می کند.

لازم به یاد آوری است خانم حمیده نبوی روز سه شنبه 16 مهر ماه در یکی از خیابانهای تهران همراه با دختر 5 ساله اش با یورش مامورین وزارت اطلاعات ربوده شد و به بند 209 انتقال یافت. او از زمان دستگیری تا اوایل این هفته در سلولهای انفرادی بند 209 زندان اوین بسر برد و تحت شکنجه های جسمی و روحی بازجویان وزارت اطلاعات قرار داشت. خانم نبوی دومین عضو این خانواده می باشد که در زندان بسر می برد.برادر ایشان آقای ظهور نبوی به دلیل نوشتن سلسله مقالات در مجله سرزمین آراپیائی به 5 سال زندان محکوم شده است و در بند 350 زندان اوین زندانی است.

در حال حاضر علاوه بر خانم نبوی ،آقای علی صارمی بلاتکلیف، محمد علی منصوری 17 سال با تبعید، میثاق یزدان نژاد بلاتکلیف،محسن نادری یک سال زندان به دلیل شرکت در مراسم نوزدهمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی سال گذشته دستگیر شدند ، در زندان بسر می برند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، دستگیری و زندانی کردن شرکت کنندگان و اعضای خانواده های قتل عام زندانیان سیاسی سال 1367 را محکوم می کند، و از سازمانهای حقوق بشری خواستار اقداماتی فوری برای آزادی فوری و بی قید و شرط اعضای خانواده و شرکت کنندگان در مراسم قتل عام 1367 است.

17 آبان 1387 برابر با 7 نوامبر 2008

گزارش وضعیت زندانی سیاسی فوق به سازمانهای زیر ار سال گردید
1-عفو بین الملل
2- شورای حقوق بشر سازمان ملل
3- کمیسر عالی حقوق بشر
4- دیدبان حقوق بشر

5. سازمان جهانی علیه شکنجه

طبق گزارشات رسیده، محکومیت6 ماه حبس و 10 ضربه شلاق رضوان مقدم، عضو کمپین یک میلیون امضا در دادگاه تجدید نظر تائید شد. بر اساس دیگر گزارشهای رسیده زینب پیغمبر زاده به دلیل حضور در مقابل دادگاه رژیم اسلامی در 13 اسفندماه سال گذشته به یک سال حبس به مدت 3 سال تعلیق و معرفی هر 4 ماه یک بار خود به وزارت اطلاعات محکوم شد.

دو فعال دیگر جنبش حقوق زن به نامهای سوسن طهماسبی و پرستو الله یاری، اخیرا به دادسرای انقلاب احضار شده و در رابطه با فعالیت هایشان مورد بازجویی قرار گرفتند. لازم به ذکر است که خانه های هر دو نفر مورد تفتیش قرار گرفته و برخی از لوازم شخصی آنها مانند لبتاپ و برخی وسایل مرتبط با کمپین یک میلیون امضا توقیف شده است.

از طرفی دیگر، در 4 اکتبر 2008  نگين شيخ الاسلامی، توسط مأموران امنيتی در منزل خود دستگير شده و هم اکنون در زندان اوين بسر می برد. همچنان عشا مومنی دانشجوی رشته فوق لیسانس دانشگاه کالیفرنیا در 24 مهر ماه دستگیر شده و از همان تاریج در بند 209 زندان اوین بسر می برد.

محکوم کردن فالین جنبش حقوق زن تحت نام اخلال در نظم عمومی و اقدام عیله امنیت کشور از ترفندهای جدید رژیم اسلامی برای سرکوب و خاموش کردن جنبش حقوق زن است. رزیم اسلامی میخواهد به فعالین جنبش خقوق زن بگوید که سرنوشت نامعلومی در زندانهای جمهوری اسلامی در انتظارشان است. نمونه هایی از این قبیل را می شود در تک تک زندانهای رژیم اسلامی بر شمرد. از جمله روند پرونده سازیها برای روناک صغارزاده و هانا عبدی توسط دادستانی انقلاب سنندج.

سازمان آزادی زن به اسارت کشیدن و به گروگان گرفتن فعالین جنبش حقوق زن را قاطعانه محکوم می کند و از مردم ایران، از آزادیخواهان و برابری طلبان میخواهد که به این سرکوب ها اعتراض کنند. کلیه فعالین حقوق زن باید بلافاصه و بدون قید وشرط آزاد شوند. سازمان آزادی زن برای آزادی این فعالین و تحت فشار گذاشتن رژیم اسلامی در سطح بین المللی کمپینی را به پیش میبرد.  برای اعتراض به رژیم اسلامی و پیوستن به کمپین آزادی این فعالین پتیشن زیر را امضاء کنید:

 
http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?maryam20

ستم بر زنان موقوف
سرکوب زنان ممنوع
زنده باد آزادی زن

سازمان آزادی زن
15 آبان 1387

بنابه گزراشات رسیده از بند 350 زندان اوین، روز چهارشنبه 15 آبان ماه بزرگ نیا رئیس این بندهمراه با تعدادی از پاسداربندها به سلولهای زندانیان سیاسی یورش بردند و زندانیان را مورداهانت وبد رفتاری قرار دادند.

روز چهار شنبه 15 آبان ماه زندانبانان به سلولهای زندانیان سیاسی یورش بردند این یورش وحشیانه که از ساعت 10 صبح آغاز شد و تا ساعت 12:00 ادامه داشت ، زندانبانان ،زندانیان سیاسی را مورد اهانت و تهدید و بدرفتاری قرار دادند، و حداقل امکانات موجود در سلولها زندانیان سیاسی که توسط خانواده هایشان و یا از فروشگاه زندان با هزینه های زیاد تهیه کرده بودند مورد تخریب و باقیمانده را با خود بردند.

زندانبانان همچنین چراغهای این بند را جمع آوری کردند و با خود بردند.

بزرگ نیا رئیس بند 350 همراه با تعداد زیادی از پاسدربندهاو زندانیان عادی و خطرناک در این یورش شرکت داشتند . اسامی بعضی از پاسدار بنده که به زندانیان سیاسی یورش بردند عبارتند از حسین اسدی و فرزاد می باشند .

بزرگ نیا پس از برگزاری مراسم گرامیداشت زنده یاد عبدالرضا رجبی بر اقدامات سکوبگرانه خود شدت بخشیده . این فرد روزانه زندانیان سیاسی را از ساعت 06:00 تا 09:00 صبح مجبور به خروج از سلولهای خود می کند و در سوز وسرمای زیاد در محوطه زندان نگه می دارد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران ،یورش وحشیانه به زندانیان سیاسی را محکوم می کند و از سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات فوری برای پایان دادن به یورشهای وحشیانه زندانبان نسبت به زندانیان در بند و اسیر در ایران است.

16 آبان 1387 برابر با 6 نوامبر 2008

گزارش وضعیت زندانیان سیاسی بند 350 اوین به سازمانهای زیر ار سال گردید
1-عفو بین الملل
2- شورای حقوق بشر سازمان ملل
3- کمیسر عالی حقوق بشر
4- دیدبان حقوق بشر
5. سازمان جهانی علیه شکنجه

بر اساس آخرین گزارشاتی که‌ از وضعیت نگین شیخ الاسلامی به‌ انجمن رسیده‌‌ است ایشان پس از گذشت یک ماه از دستگیری همچنان در سلولهای انفرادی بند 209 زندان اوین به‌ سر برده‌ و تحت فشار و بازجویی های مداوم قرار دارد، این در حالی ست که‌ زخم به‌ جا مانده‌ از عمل جراحی قلب ایشان به‌ دلیل عدم دسترسی به‌ پانسمان و ضد عفونی منظم عفونت کرده‌ و این امر موجب تب کردن شدید وی شده‌ است.

نگین شیخ الاسلامی موسس و دبیر انجمن زنان آذرمهر کردستان و روزنامه‌نگار مستقل ، صبح روز 14 مهرماه در تهران دستگیر و روانه سلول های انفرادی بند 209 زندان اوین گردید، وی در حالی دستگیر و زندانی شده‌ است که‌ در دوران نقاهت به‌ سر برده‌ و 3 هفته‌ قبل از آن به‌ دلیل تنگی نفس مورد عمل جراحی سختی از ناحیه‌ رگهای قلب قرار گرفته‌ بود.

وی تا به‌ حال از دیدار با وکیل محروم گردیده‌ است و همچنین خانواده‌اش را به‌ منظور عدم اطلاع رسانی در باره‌ سرنوشت ایشان به‌ شدت تحت فشار گدارده‌اند.

انجمن زنان آذرمهر کردستان ضمن اعتراض به‌ ادامه‌ بازداشت و زندانی کردن اعضای خود، نسبت به‌ وخامت حال خانم شیخ الاسلامی به‌ شدت نگران است و نسبت به‌ سلامت ایشان هشدار داده‌ و از مقامات جمهوری اسلامی می خواهد وی را سریعا آزاد کنند.همچنین نهادها و سازمانهای حقوق بشری را نسبت به‌ شرایط ناگوار ایشان مطلع ساخته‌ و یادآور میشود که‌ نگین شیخ الاسلامی به‌ دلیل فعالیت هایش در حوزه‌ حقوق زنان و به‌ صورت خود سرانه‌ دستگیر شده‌ و ادامه‌ بازداشت این فعال حقوق زنان مخاطراتی جدی متوجه‌ شان خواهد ساخت.

هیات اجرایی زنان آذرمهر کردستان

www.zananazarmehr.com

سه‌شنبه‌ ۱۴ آبان 1387